ฉู่หมิงโจวก้มมองหลินอันอันเป็นระยะ ในแววตาเต็มไปด้วยความคิดถึงและความเอ็นดู
หลินอันอันเอนกายชิดเขา สัมผัสไออุ่นจากร่างอีกฝ่าย สายลมหนาวดูจะไม่เสียดแทงเท่าไรนัก
ตลอดทาง ฉู่หมิงโจวรู้ว่าเธอเป็นห่วงตน ทั้งยังห่วงใยพี่น้องผู้ประสบภัยในมณฑลอวี้ จึงเลือกเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ฟังเสียงเบา หลินอันอันฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ พยักหน้าคล้อยตามเป็นระยะ
หลินอันอันก็เล่าเรื่องจุกจิกในบ้านช่วงนี้ให้เขาฟังบ้าง ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกัน ในอากาศคล้ายมีกลิ่นอายหอมหวานฟุ้งกระจาย
ใกล้ถึงบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นแต่ไกล
“แม่รู้ว่าเธอจะกลับมา ดีใจมาก ทำอาหารพะโล้ไว้ให้โดยเฉพาะ”
ผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมอบอวลเต็มบ้าน
แม่หลินกำลังยกอาหารพะโล้จานโตออกมาจากครัว พอเห็นทั้งสองกลับมา ใบหน้าก็เบ่งบานยิ้มแย้มทันที: “โอ๊ย นึกว่าจะไม่ได้เจอหมิงโจวเสียแล้ว อาหารพะโล้เสร็จแล้วนะ พวกเธอมากินก่อนได้”
ฉู่หมิงโจวปล่อยมือหลินอันอันเบา ๆ แล้วสาวเท้าเร็วไปหาแม่หลิน รับจานในมือเธอมา “แม่ ลำบากแล้ว”
แม่หลินสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ตบบ้องแขนเขาเบา ๆ “ทำไมซูบผอมไปมากนัก รีบไปล้างหน้า พักสักหน่อย อีกเดี๋ยวก็กินข้าวได้แล้ว”
“ขอรับ”
คุณน้าสะใภ้ฉู่ก็เดินฉับ ๆ ออกจากครัว จูงแขนฉู่หมิงโจวตรวจตราอีกยก “หมิงโจว เหนื่อยแย่เลยใช่ไหม ผอมลงไปมากจริง ๆ ควรกินให้มาก ๆ บำรุงสักหน่อย”
“คุณย่า ฉันไม่เป็นไร ท่านอย่ากังวลไปเลย”
ฉู่หมิงโจวตอบเสียงอ่อน แต่สายตากลับมองตามหลินอันอันโดยไม่รู้ตัวว่าเธอกำลังทำอะไร