เพิ่งกลับถึงบ้าน อาโหลวก็มาเคาะประตูแล้ว
“อาเฉิน นี่มัน... ยกของมาเยอะขนาดนี้ได้ยังไงกัน” หลินอันอันรีบเข้าไปช่วยถือ
อาโหลวหิ้วหม้อใบใหญ่ใส่ซุปหอมกรุ่นน่ากินสุด ๆ แถมยังมีตะกร้าใหญ่อีกใบหนึ่ง
“อันอัน นี่มีโมฉงกับเถียนเผยจื่อ ต่างก็เป็นของกินวันเชงเม้งของภาคตะวันตกเฉียงเหนือเรา พวกเธอลองชิมดูให้แปลกปากนะ”
หลินอันอันรีบเชิญอาโหลวเข้ามาในบ้าน “อาเฉิน เกรงใจแย่เลย ถึงขั้นอุตส่าห์เอาของอร่อย ๆ พวกนี้มาให้พวกเรา เชิญเข้ามานั่งข้างในเถอะ ข้างนอกฝนยังตกอยู่เลย”
อาโหลวช่วยยกของเข้ามาในบ้านแล้วก็จะเดินกลับ “จะมีอะไรให้ต้องเกรงใจเล่า วันนี้เป็นวันเชงเม้ง ฉันนึกว่าเธอเป็นเจ้าสาวใหม่มาจากต่างถิ่น ต้องไม่ได้เตรียมอะไรแน่ ๆ ก็เลยทำมาให้มากหน่อย ไม่ใช่ของดีอะไรหรอก”
จะว่าไปแล้วฝีมือของหลัวมือใหญ่ สมคำร่ำลือจริง ๆ
หลินอันอันได้ชิมแล้ว อย่างหนึ่งคล้ายขนมเขียวของภาคตะวันตกเฉียงเหนือ อย่างหนึ่งคล้ายเหล้าหวานหมัก อร่อยทั้งคู่จนแทบอยากกัดลิ้นตัวเอง
อาโหลวยิ้มพลางพูดว่า “เถียนเผยจื่อนี่ส่วนใหญ่ใช้ข้าวโอ๊ตกับข้าวบาร์เลย์เป็นวัตถุดิบ แล้วหมักด้วยเชื้อเหล้า เวลากินก็ปรุงแต่งอีกหน่อย รสชาติเปรี้ยวอมหวาน ชุ่มชื่นหัวใจ ช่วยฟอกปอดแก้กระหาย
ส่วนโมฉงมีสองรสชาติ อันนี้ที่ฉันแต้มจุดสีแดงคือรสหวาน อีกอันเป็นรสเค็ม ใช้ยอดอัลฟัลฟากับแป้งสาลีทำ อร่อยนักเชียว!”
หลินอันอันฟังอาโหลวแนะนำ ก็ผงกศีรษะไม่หยุด สีหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม “อาเฉิน ฝีมือของท่านช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ ของกินที่ทำออกมานอกจากรสชาติดีแล้วยังใส่ใจรายละเอียดมากด้วย”