รอให้รถทหารขับออกไปไกลแล้ว หลินอันอันกำลังจะปิดประตู แต่มือข้างหนึ่งกลับยื่นมาขัดไว้
“สหายหลิน”
หลินอันอัน: ?
หลินอันอันยื่นหน้ามองดู ที่แท้ก็เป็นเจียงปี้หลาน แม่เลี้ยงของตู้เจวียนนั่นเอง
หลินอันอันสีหน้าตึงขึ้นทันที และไม่ได้มีทีท่าจะให้เธอเข้ามา “อาเฉินท่านนี้...มีธุระอะไรหรือ?”
เจียงปี้หลานดูโทรมกว่าเมื่อหลายวันก่อนมาก ไร้ท่าทางโอหังฉุนเฉียวโดยสิ้นเชิง ในแววตากลับแฝงความระมัดระวังมากกว่าเดิม
พอเห็นท่าทีของหลินอันอัน สีหน้าของเธอก็แข็งค้าง บีบรอยยิ้มออกมา “ฉันมาเพื่อหารือรายละเอียดงานแต่งของตู้เจวียน ต่อไปพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว สหายหลินอย่าได้ทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้าเลยนะ ไม่อย่างนั้น...คนที่ลำบากก็คือตู้เจวียน”
“อันอัน หนูกำลังคุยกับใครน่ะ?”
แม่หลินเห็นหลินอันอันยืนอยู่ตรงนั้นนานไม่ยอมเข้ามา ก็เดินออกมาเช่นกัน
“แม่ของจื่อหวย กำลังยุ่งอยู่เหรอ?” เจียงปี้หลานพยักหน้าให้แม่หลิน ท่าทีกระตือรือร้นอย่างผิดปกติ
แม่หลินถึงกับมึนงงกับคำทักทายนี้ พลางดึงหลินอันอันมาหลบไว้ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว “อันอันเข้าไปก่อนเถอะ ข้าวต้มจะเย็นหมดแล้ว”
หลินอันอันมองแม่หลินแวบหนึ่ง ในแววตาเต็มไปด้วยคำถาม
แม่หลินพยักหน้าน้อยๆ
“งั้นฉันเข้าไปก่อนนะ”
เจียงปี้หลานเห็นหลินอันอันกำลังจะไป ก็ทำหน้าด้านจะเบียดเข้ามา
แม่หลินไม่ได้ขวาง แต่กลับเปิดประตูใหญ่ให้กว้างขึ้น น้ำเสียงก็ดังขึ้นอีกสองส่วน “นี่ไม่ใช่คุณแม่ของว่าที่เจ้าสาวนี่นา ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันแล้ว กำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่หรือ? คุณบอกจะมาคุยเรื่องงานแต่งของตู้เจวียนกับจื่อหวยของบ้านเราหรือ? ได้สิ!”