เงินสินสอดสองพันหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยเลย เพียงพอให้ครอบครัวธรรมดาอยู่ดีกินดีได้หลายปี
อาหวังเบิกตากว้าง มองแม่หลินด้วยความประหลาดใจ อ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะเรียกสติกลับมา "น้องสาว นี่เธอไม่ธรรมดาเลยนะ ใครจะแต่งลูกสะใภ้ด้วยน้ำใจใหญ่หลวงขนาดนี้... ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก"
อย่างน้อยในหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารก็ไม่มี ต่อให้เป็นตระกูลมั่งคั่งร่ำรวย อย่างมากก็ให้ของใหญ่อีกสี่ชิ้น ซื้อรวมกันก็ประมาณห้าร้อยหยวน
ท่านป้าหวังก็ตะลึง มือลูบชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว เห็นได้ชัดว่าตกใจกับตัวเลขนี้ "แม่เจ้าโว้ย บ้านเธอรวยแค่ไหนกันนะ..."
"เราเป็นแค่ครอบครัวชาวนา จะมีเงินอะไรได้! ก็แค่สงสารลูกสะใภ้ ถึงต้องขายกระทะทุบหม้อก็ไม่ยอมให้ลูกสะใภ้เสียเปรียบน่ะสิ แล้วพวกเราก็สามัคคีกัน ยืมเงินไม่ยาก"
แม่หลินพูดจาฉะฉาน แสดงท่าทีของตัวเองชัดเจน แถมยังบีบเจียงปี้หลานให้คับขันยิ่งขึ้น
ป้าหูเลิกคิ้ว รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย แต่ไม่นานก็กลับเป็นปกติ ไม่พูดอะไรมาก กลับมองไปทางเจียงปี้หลาน รอปฏิกิริยาของเธอ
หลายคนตกตะลึงพลางยังอิจฉาตระกูลตู้ไปด้วย
ที่แท้เลี้ยงลูกสาวเข้าวงการคณะศิลปิน ถึงได้สินสอดมากมายขนาดนั้นเชียว?
เจียงปี้หลานกล้ำกลืนความขมขื่น
สกุลฟ่านบอกว่าจะให้สองพัน นั่นถือเป็นเงินที่ตกถึงกระเป๋าเธอจริงๆ
แต่ตระกูลหลินบอกว่าจะให้สองพัน เห็นได้ชัดว่าให้ตู้เจวียน ไม่เพียงไม่ได้ประโยชน์ ยังอาจต้องเสียสินสอดอีก