ฉู่หมิงโจวไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงรู้สึกว่าสาขาวิชาป้องกันประเทศก็ไม่เลวเลย การเปลี่ยนสาขาครั้งใหญ่แบบนี้ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้
แม่หลินเห็นกู้เยี่ยนไม่ตอบรับ ก็ไม่ได้ใส่ใจ เพียงพูดยิ้ม ๆ ว่า “ไม่ว่าจะเรียนอะไร ขอให้มีฝีมือก็พอ เสี่ยวกู้ ตอนนี้เธอเป็นหมอประจำตัวของอันอันเรา ต้องใส่ใจให้มากนะ ตัวเธอเองก็อ่อนแออยู่แล้ว โดนซ้ำแบบนี้ยิ่งดูไม่ได้เลย”
กู้เยี่ยนพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วตอบว่า “คุณน้าวางใจได้ ผมจะทำเต็มความสามารถเพื่อรักษาอันอัน อาการของเธอผมทราบดี จะวางแผนการรักษาและฟื้นฟูอย่างละเอียด ให้เธอกับลูกปลอดภัย”
“ลูก?”
“ลูกอะไร? เธอหมายความว่า… อันอันบ้านเราท้องแล้วเหรอ?!”
แม่หลินเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและดีใจ สายตาเคลื่อนไปมาระหว่างกู้เยี่ยนกับฉู่หมิงโจว
ฉู่หมิงโจวพยักหน้าตอบ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “ครับแม่ อันอันท้องแล้ว เพิ่งกลับมาถึงนี่เอง ผมกะว่าจะพาเธอไปตรวจละเอียดที่โรงพยาบาลพรุ่งนี้”
ตาของแม่หลินแดงขึ้นทันที เธอเอามือปิดปาก นานกว่าจะตั้งสติได้ รีบโค้งคำนับไปทางทิศตะวันออก “โอ๊ย~ พระโพธิสัตว์คุ้มครอง อันอันของเรามีลูกแล้ว นี่มันเรื่องดีที่สุดเลยนะ!”
แต่ความดีใจของเธอมาเร็วไปเร็ว ถูกแทนที่ด้วยความกังวลทันที เธอรู้สภาพร่างกายลูกสาวดีเกินไป การตั้งท้องครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะต้องฝ่าฟันความยากลำบากแค่ไหน