หลินอันอันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตามองผ่านหน้าต่างไปไกล ราวกับกำลังหวนคิดถึงอดีต "ในฝันนั้น จุดจบของครอบครัวเราเลวร้ายมาก ฉันตายตั้งแต่ปลายปีก่อน พ่อแม่รับไม่ได้ ล้มป่วยทั้งคู่
เจียงถงเอาต้นฉบับทั้งหมดของฉันไปจากนาย จากนั้นก็ฉวยโอกาสออกหนังสือ กลายเป็นนักเขียนใหญ่ แล้วยังไปที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แต่งงานกับพี่เขยของนาย
ถ้าแค่นั้นก็ว่าไปเถอะ แต่เธอใจร้าย! เธอใช้นายอยู่เกือบทั้งชีวิต อ้างว่านายชอบเธอ ให้นายทำงานหนักประหนึ่งควายกับม้า สุดท้ายก็ตายอย่างอนาถในต่างแดน
เธอเหยียบย่ำครอบครัวเราทะยานขึ้นไป มีชื่อเสียง มีสถานะ มีเงินทอง..."
หลินอันอันพยายามเล่าอย่างรวบรัด
พอเล่าจบ ดวงตาของเธอก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา "พี่ตื่นขึ้นมาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว! โชคดีที่นั่นเป็นแค่ฝัน... ความจริงแล้วนายกำลังดีขึ้นทีละขั้น ก้าวไปข้างหน้าสู่ความฝันของตัวเองอย่างมุ่งมั่น"
หลินจื่อหวยชะงักมือ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เขาค่อย ๆ วางถังไม้ แล้วเดินไปนั่งข้างหลินอันอัน "พี่ คงไม่ใช่เพราะฝันนี้ พี่ถึงเปลี่ยนไปหรอกนะ?"
หลินอันอันอ้ำอึ้งเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้า
เธอรู้ว่าคำพูดพวกนี้อาจฟังดูไร้สาระสำหรับหลินจื่อหวย แต่เธอกลัวจริง ๆ
กลัวว่าเขาจะสับสน กลัวว่าเขาจะเดินซ้ำรอยเดิม
บอกตามตรง ตอนนี้สมองของหลินจื่อหวยค่อนข้างยุ่งเหยิง
สัญชาตญาณที่หกบอกเขาว่า นี่ดูไม่เหมือนฝัน...
แต่มันก็เกินจริงเกินไป!
คนในครอบครัวก็สบายดีกันทุกคน แล้วพี่เขยจะไปแต่งงานกับเจียงถงได้ยังไง? ตัวเองจะทำงานหนักเพื่อเจียงถงทั้งชีวิตได้ยังไง?