ฉู่หมิงหลานคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงบอกให้ฉู่หมิงอวี่กลับไปอยู่ในบ้านให้เรียบร้อย ส่วนตัวเองก็คว้าร่มมาคันหนึ่ง สะพายตะกร้า แล้วรีบวิ่งตามไป
หลินอันอันเห็นฉู่หมิงหลานตามมา ก็อดรู้สึกจนใจไม่ได้ “เสี่ยวหลาน เธอจะทำอะไรน่ะ ฝนยังไม่หยุดเลย หนาวจะแย่ กลับไปเถอะ”
“พี่สะใภ้ ฉันจะไปกับพี่ ฉันช่วยถือของให้ได้นะ ดูสิ ฉันเอาตะกร้ามาด้วย”
หลินอันอันห้ามเธอไม่ไหว จึงได้แต่พยักหน้าตอบตกลง “ก็ได้ ตามมาติด ๆ นะ อย่าไปเดินซนล่ะ ถนนลื่น ระวังอย่าล้ม”
ทั้งสองคนกางร่มเดินไปยังร้านค้าสหกรณ์
ตลอดทาง เม็ดฝนกระทบผืนร่มดังเปาะแปะ
มาถึงร้านค้าสหกรณ์ ข้างในคนก็ยังเยอะอยู่
หลินอันอันพาฉู่หมิงหลานตรงไปยังเคาน์เตอร์ขายรองเท้าพลาสติกกันฝน “สหาย ฉันจะซื้อรองเท้ากันฝนเด็ก”
“รองเท้ากันฝนอยู่ทางนี้หมดแล้ว เลือกได้ตามสบาย”
ของในสต็อกรองเท้ากันฝนมีไม่มาก ที่เด็กใส่ยิ่งน้อยกว่า
หลินอันอันเลือกอยู่นานทีเดียว พอดีมีรองเท้ากันฝนสองคู่ที่ขนาดและแบบพอเหมาะ สีเขียวทหารด้วย ดีมากเลย
“เอาสองคู่นี้”
“ได้ค่ะสหาย รองเท้ากันฝนเด็กสองคู่ ราคาแปดหยวนพร้อมคูปอง”
“ค่ะ”
ฉู่หมิงหลานเห็นราคาแพงขนาดนั้นก็ตกใจจนอ้าปากค้าง รีบห้าม “พี่สะใภ้ แพงเกินไปแล้ว ฉันไม่เอาแล้ว”
หลินอันอันไม่สนใจเธอ พยักหน้าให้พนักงานขายห่อให้
ตอนนั้นเอง ทางขวามีคนสองคนเบียดเข้ามา
ในนั้นมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉู่หมิงหลาน เหลือบตามองพวกเธอ แล้วชี้ไปที่รองเท้ากันฝนที่หลินอันอันเลือกให้ฉู่หมิงอวี่ “คู่นี้สี่หยวนใช่ไหม เธอไม่เอา ฉันเอา”