ยามค่ำคืน
หลินอันอันสระผมเสร็จ นั่งบนเตียงอิฐใช้ผ้าขนหนูเช็ดให้แห้ง ยิ่งเช็ดก็ยิ่งอยากได้เครื่องเป่าผม
ผมเธอยาว ทุกครั้งที่สระเสร็จรู้สึกยุ่งยาก นี่ยังเป็นฤดูหนาวอีก หนำซ้ำยังเป็นหวัดง่าย
เครื่องเป่าผมขายไม่แพงนัก ประมาณยี่สิบกว่าหยวน แต่ไม่มีของแถมต้องใช้คูปองอุตสาหกรรม ที่บ้านก็ไม่มี
ตอนฉู่หมิงโจวเข้าห้องมา ก็เห็นหลินอันอันขมวดคิ้ว กำลังเช็ดผม พลางสะบัดมือเป็นระยะ
เขาเดินเข้าไป รับผ้าขนหนูมา นั่งข้างหลังเธอ ช่วยเช็ดผมให้
"หมิงโจว ฉันอยากซื้อเครื่องเป่าผมสักเครื่อง แต่ที่บ้านไม่มีคูปองอุตสาหกรรม"
มือของฉู่หมิงโจวชะงักไป "เครื่องเป่าผม? อีกไม่กี่วันก็น่าจะมาแล้ว ฉันสั่งไว้"
"หา?"
หลินอันอันหันกลับไปอย่างประหลาดใจ ดวงตามองฉู่หมิงโจวเต็มไปด้วยความดีใจ "คุณสั่งไว้? เมื่อไหร่กัน ทำไมฉันไม่รู้เลยสักนิด?"
ฉู่หมิงโจวแย้มยิ้มมุมปาก มือยังคงเช็ดต่อไปเรื่อย ๆ "เมื่อไม่นานได้คูปองอุตสาหกรรมมาใบหนึ่ง ก็เลยไปสั่งกับร้านค้าสหกรณ์ไว้ ลืมบอกคุณ"
หลินอันอันรู้สึกอบอุ่นในใจ มุมปากยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว "หมิงโจว คุณดีกับฉันจริง ๆ"
"แค่นี้ก็ดีแล้วเหรอ?"
หลินอันอันหันตัว ยื่นมือโอบกอดเขาทันที ซุกซบอย่างสนิทสนม "พระเจ้า ฉันซึ้งใจจะแย่แล้ว คุณนี่เหมือนโดราเอมอนเลย ฉันคิดอะไรคุณก็จะเสกให้ฉันตลอด"