หลินอันอันไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลยสักนิด หลังจากโทรหาฉู่หมิงโจวเสร็จก็กลับไป
ในใจเดิมทีก็หดหู่บ้าง แต่พอถึงบ้านก็พบคุณน้าสะใภ้ฉู่
“คุณย่า!”
หลินอันอันมาถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือตอนช่วงใกล้ตรุษจีน ปีนั้นเป็นปีที่เธอมีความสุขที่สุด ช่วงนั้นได้รับการดูแลจากคุณน้าสะใภ้ฉู่เป็นอย่างดี จึงชอบผู้ใหญ่ท่านนี้มาก
“อันอันกลับมาแล้วหรือ?”
คุณน้าสะใภ้ฉู่พอเห็นหลินอันอันก็ดีใจ ความทุกข์ในใจพลันจางหายไปมาก ใบหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ทว่ามือยังไม่หยุด กำลังหยิบเนื้อแกะออกจากข้องไม้ไผ่
คุณน้าสะใภ้ฉู่เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน ที่บ้านนอกเพิ่งเสร็จจากการเก็บเกี่ยว เธอแบกข้องมาข้างหน้าข้างหลัง นำของกินมาไม่น้อย
แม่หลินเองก็เกรงใจมาก เพราะไม่ว่ายังไงก็เป็นผู้ใหญ่ไม่กี่คนของตระกูลฉู่ อีกทั้งยังใจดี จึงปฏิบัติต่อเธออย่างอบอุ่นเป็นธรรมดา
“คุณย่า มาก็ไม่บอกกล่าวสักคำ ยังขนของมาอีกตั้งมาก ลำบากแย่เลย”
“ไม่ลำบาก จะลำบากอะไรกัน เดี๋ยวนี้การคมนาคมพัฒนาแล้ว ต่อรถแค่สองสามต่อก็ถึง สะดวกจะตาย!”
คุณน้าสะใภ้ฉู่ยกไหใบเล็กออกจากข้อง ภายในคือบ๊วยดองที่เธอทำเอง “บ๊วยนี่เปรี้ยวอมหวาน สาวๆ หลายคนตอนมีท้องชอบรสนี้ คุณน้าสะใภ้เอามาให้หน่อย ลองชิมดู ถ้าชอบ คุณน้าสะใภ้จะทำมาให้อีก”
“ขอบคุณค่ะคุณย่า”
ของเปรี้ยวๆ ตอนไม่พูดถึงก็ไม่คิดอะไร พอพูดถึงกลับรู้สึกอยากขึ้นมาจริงๆ
หลินอันอันไม่เกรงใจ รับไหมาตักใส่ชามเล็กกินสองสามลูก
บ๊วยเข้าปาก รสเปรี้ยวหวานซาบซ่านบนปลายลิ้นทันใด หลินอันอันรู้สึกสดชื่น จึงอดชมไม่ได้ “คุณย่า บ๊วยดองนี่อร่อยจริงๆ เปรี้ยวหวานกำลังดี อร่อยมากเลย”