มณฑลอวี้ อำเภอเจียหนิง
หลังจากวางสายโทรศัพท์ ฉู่หมิงโจวก็เดินออกจากสำนักงานชั่วคราวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
เฉินเล่อฟางยังคงยืนอยู่ไม่ไกลจากหน้าประตู ในมือถือปิ่นโต ริมฝีปากเม้มแน่น
เมื่อเห็นฉู่หมิงโจวออกมา ในดวงตาของเธอแทบจะเปล่งประกายขึ้นทันที
ฉู่หมิงโจวกวาดตามองเธออย่างเย็นชา แล้วเดินตรงออกไปข้างนอก
เฉินเล่อฟางรีบวิ่งเหยาะๆ ตามไป "ผู้พันฉู่ ทานสักหน่อยเถอะ ฉันทำมาให้คุณเองหมดเลยนะ ฉันยังนึ่งไข่ตุ๋นมาให้เป็นพิเศษด้วย ช่วยให้แผลหายเร็วขึ้นนะ..."
ฉู่หมิงโจวหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา
แต่เฉินเล่อฟางกลับทำเหมือนมองไม่เห็น พุ่งตรงเข้ามาชนตัวเขา
ทว่ามันไม่เป็นไปอย่างที่เธอคาดไว้ ฉู่หมิงโจวเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก ถอยหลังไปหลายก้าวในพริบตา
เฉินเล่อฟางเซถลาอย่างแรง
"ฉู่หมิงโจว!"
"หมอเฉิน พวกเรามาที่อำเภอเจียหนิงเพื่อปฏิบัติภารกิจ ภาระบนบ่าของคุณหนักหนา กรุณาทุ่มเทให้กับงานโดยเร็วที่สุด นอกจากนี้ เรียกผมว่าผู้พันฉู่ ผมไม่อยากได้ยินคุณเรียกชื่อผมตรงๆ อีก"
เฉินเล่อฟางรู้สึกเพียงว่าน้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมเกินไป ท่าทีเย็นชาเกินไป ความน้อยใจพลันเอ่อท้นขึ้นมาในใจ "คุณยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยฉัน ฉันทำอาหารให้คุณสักสองสามมื้อมันผิดอะไร?
ผู้พันฉู่ ฉันไม่ใช่คนอกตัญญูรู้คุณ อย่าปฏิเสธเลยนะ ฉันจะได้ทุ่มเทให้กับงานได้อย่างสบายใจ"
ท่าทางดื้อรั้นของเธอไม่ได้ทำให้ฉู่หมิงโจวหวั่นไหวแม้แต่น้อย กลับทำให้เขารู้สึกว่าเธอไร้มารยาท น่ารำคาญหนักขึ้น