หลินอันอันยื่นมือไปจับกรอบประตูตามสัญชาตญาณ แต่บั้นเอวกลับกระแทกเข้ากับมุมกำแพงอย่างแรง เจ็บจนเห็นดาวระเบิดวาบเต็มตา
“ซี้ด~”
ชายเมาที่ชนเธอก็โซเซไปยันกำแพง กลิ่นเหล้าคละคลุ้งกับกลิ่นยาสูบชั้นเลวจนแสบจมูก “ไม่ดูตาม้าตาเรือ!”
“คุณเป็นบ้าอะไร!” บรรณาธิการหลิวเพิ่งออกมาจากห้องข้าง ๆ พอดี เห็นดังนั้นก็ตกใจไม่น้อย รีบสาวเท้าสองก้าวเข้าไปประคองหลินอันอันที่กำลังโงนเงน
ผู้เฒ่าโจวและเสี่ยวจูได้ยินเสียงก็รีบวิ่งออกมา
“อาจารย์หลิน!”
ชายเมาหันขวับกลับมาทันที ดวงตาขุ่นมัวจ้องหลินอันอันอยู่นาน สุดท้ายก็แค่นเสียงเย็นจากลำคอ ไม่แม้แต่จะเอ่ยขอโทษ หันหลังเดินโซซัดโซเซจากไปทางอื่น
“คนบ้าอะไรกัน! ดื่มซะขนาดนี้ทั้งกลางวันแสก ๆ ชนคนแล้วยังไม่ขอโทษอีก...”
เสี่ยวจูออกท่าจะตามไปจับตัว แต่ถูกผู้เฒ่าโจวห้ามไว้ “ดูซิว่าอาจารย์หลินเป็นอย่างไรบ้าง”
หลินอันอันจ้องไปทางที่ชายเมาหายตัวไป หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ—ตรงเอวของชายคนนั้นมีดาบสั้นเหน็บอยู่ ด้ามจับพันด้วยผ้าแพรแดงแบบเดียวกับของกองบัญชาการทหารเป๊ะ
ไม่มีทางดูผิด!
อีกอย่างชายคนนี้ไม่ใช่ทหารแน่ ๆ บนตัวไม่มีท่วงท่าความสง่าผ่าเผยของทหารเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายนักเลงหัวไม้
“อาจารย์หลิน ไม่เป็นอะไรนะ”
“เอวกระแทกน่ะ ให้ฉันพักสักหน่อย”
ที่นี่คือโรงแรมประจำเมืองหลวงมณฑล การเข้าพักต้องมีใบแนะนำตัว ไม่ใช่ใครก็มาเข้าพักได้
“คงเป็นกรรมกรเมาเหล้าล่ะมั้ง” บรรณาธิการหลิวปลอบ แต่แววตาก็ระแวดระวังกวาดมองไปตามทางเดิน