ตอนที่ฉู่หมิงโจวกลับมาที่บ้าน หลินอันอันก็เข้านอนแล้ว เธอขดตัวอยู่ในผ้าห่ม โผล่มาแต่หัว
เตียงอิฐร้อนอุ่น ทำให้แก้มเล็ก ๆ ของเธอแดงระเรื่อ
“หมิงโจว มาเร็ว!” หลินอันอันขยับตัว ตบตำแหน่งข้าง ๆ ตัวเอง
ฉู่หมิงโจวนอนลงข้างกายเธอ มือหนึ่งคว้า ก็ดึงคนเข้ามาในอ้อมกอด “อารมณ์ดีนะ?”
“ก็ใช่ จื่อหวยกลับมาอย่างปลอดภัยคราวนี้ แถมยังได้รางวัลคุณงามความดีขั้นสามด้วย เชื่อว่าพ่อกับแม่รู้เข้าต้องดีใจมาก ๆ แน่”
ฉู่หมิงโจวเห็นท่าทางภาคภูมิใจของเธอแล้วน่ารักจริง ๆ ปลายนิ้วเขี่ยจมูกเธอเบา ๆ แล้วพลอยปิดไฟไปด้วย
ด้านหน้ามืดลงในพริบตา
หลินอันอันเบียดเข้าหาอ้อมกอดเขาแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “จื่อหวยเติบโตเร็วขนาดนี้ ต้องยกความดีให้องค์กรจริง ๆ ด้วย ไม่แปลกที่ว่า ลูกผู้ชายที่เก่ง ๆ ล้วนส่งมอบให้ชาติแล้ว ต้องผ่านการอบรมจากองค์กรเท่านั้น ถึงจะขัดเกลาจิตใจให้ถูกทางได้”
ฉู่หมิงโจวฟังที่เธอพูดอย่างน่าสนใจ แต่ก็ยังแก้ไขว่า “การเป็นทหารนั้นมีเกียรติ กองทัพไม่ใช่สถานดัดสันดาน ไม่ได้ช่วยบิดนิสัยคนได้หรอก ที่จื่อหวยทำตามงานองค์กรได้เต็มที่ ก็เพราะเขามีจิตสำนึกสูง”
“ใช่ ๆ คุณพูดถูก!”
หลินอันอันว่าฉู่หมิงโจวคิดแบบบุรุษอาวุโส พูดให้ซับซ้อนไปเขาก็ไม่เข้าใจหรอก
“เมื่อก่อนฉันรำคาญตลอดว่าจื่อหวยไม่รู้ความ หนังสือก็อ่านมามากไม่น้อย แต่ดันสมองคิดแต่เรื่องรัก ๆ ทั้งโง่!
ตอนนี้เขาบอกว่าจะแต่งงาน ฉันกลับรู้สึกแปลก ๆ … เขาเพิ่งเป็นผู้ใหญ่ได้ไม่นาน จริง ๆ ก็ยังเป็นเด็ก เขาจะแบกครอบครัวได้จริงหรือ?”