คุณยายชรามือหนึ่งตบลงบนมือตน “ลืมไปเลย สามีฉันเป็นหมอทหารปลดเกษียณ ปกติชอบปรุงยาจีนเล่น ๆ ในบ้านเลยมีกลิ่นบ้าง สตรีมีครรภ์อาจได้กลิ่นแล้วรู้สึกไม่สบาย
ใช่แล้ว เธอคือล่ามหลินใช่ไหม? ได้ยินหลานชายตัวน้อยของฉันพูดถึงเธอบ่อยเหลือเกิน ชมจนแทบจะลอยได้ หลานชายฉันชื่อเฉินเจ๋อ อยู่แผนกเดียวกับเธอล่ะ”
ดวงตาของหลินอันอันเปล่งประกาย “ใช่เลย นี่มันบังเอิญจริง ๆ”
ที่หน่วยวิเคราะห์ข่าวกรองมีคนชื่อเฉินเจ๋อจริง ๆ แต่เป็นนักวิเคราะห์ข่าวกรองฝึกงาน เพิ่งเข้าหน่วยได้ไม่นาน เด็กคนนี้นิสัยดีมาก ขยันและอดทน หลินอันอันประทับใจเขามาก
ตู้เจวียนรีบยัดลูกอมนมใส่มือคุณยาย “ต่อไปคงต้องรบกวนท่านช่วยดูแลด้วยนะเจ้าคะ”
คุณยายรับลูกอม นิ้วมือเหี่ยวย่นลูบหลังมือตู้เจวียนเบา ๆ “ช่างเป็นสาวงามเสียจริง! ต่อไปนี้ก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว เราไม่ต้องพูดจาเกรงใจกันหรอก ฉันแซ่จาง ต่อไปเธอเรียกฉันว่าคุณยายจางก็พอ”
“อ้อ คุณยายจาง”
คุณยายจางเป็นคนจิตใจดี แถมยังกระตือรือร้นมาก เมื่อล็อกประตูบ้านตัวเองแล้ว ก็อาสาพาทั้งสองไปทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านรอบ ๆ
“ชั้นสองของเรามีทั้งหมดแปดหลัง ตอนนี้มีคนอยู่ห้าหลัง ล้วนเป็นครอบครัวดี ๆ ทั้งนั้น
รองเท้าผ้าใบของคุณยายจางเหยียบลงบนพื้นซีเมนต์ เกิดเสียง “ซ่า ๆ” เบา ๆ
เธอพาหลินอันอันและตู้เจวียนมาหยุดอยู่หน้าประตูกลางชั้นสอง งอนิ้วเคาะบานประตู “บ้านแซ่หวังเอ๋ย อยู่หรือไม่?”