30 มกราคม 1976
คืนส่งท้ายปีเก่า
กองหิมะในหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือถูกกวาดเป็นกองเรียบร้อย เด็กๆ วิ่งเล่นไล่จับกันท่ามกลางกองหิมะ ในมือถือโคมไฟง่ายๆ ที่ทำจากกระป๋อง แสงเทียนส่องผ่านกระจกที่ปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็งเป็นประกายระยิบระยับ
หลินอันอันพิงกรอบประตู มองดูฉู่หมิงโจวและหลินจื่อหวยแขวนโคมไฟหลากสีนอกลานบ้าน ใต้เสื้อคลุมทหาร ครรภ์ของเธอนูนสูงขึ้นราวกับห่อผ้าฝ้ายกลมๆ
“หมิงโจว ขยับไปทางซ้ายหน่อย!” เธอสั่งพร้อมรอยยิ้ม “โคมสีแดงพวงนั้นต้องแขวนบนยอดไม้ เดี๋ยวพอสว่างขึ้นจะดูเหมือนลูกพลับสีแดงเป็นพวง!”
ฉู่หมิงโจวก้มลงมองเธอ เกล็ดหิมะเกาะอยู่บนขนสัตว์ที่ขอบหมวก แต่รอยยิ้มของเขากลับอบอุ่นยิ่งกว่าแสงแดด
หลินจื่อหวยกำลังเขย่งเท้าพันโคมหลากสีบนกิ่งไม้ พลางฮัมเพลงที่แต่งขึ้นใหม่ด้วย
ความคิดนี้เป็นของฉู่หมิงอวี่ เขาทำโคมหลากสีมากมาย แขวนบ้านตัวเองยังไม่พอ ยังอ้อนวอนให้ฉู่หมิงโจวช่วยประดับต้นไม้ข้างนอกด้วย
กลิ่นหอมฉุยลอยมาจากครัว ตู้เจวียนเปิดม่านประตูที่สานจากฟาง ยกถาดขนมเปี๊ยะทอดกรอบที่เพิ่งออกจากกระทะออกมา
ขนมเปี๊ยะสีเหลืองทองโรยด้วยงาขาว พอกัดเข้าไป ไส้น้ำตาลทรายแดงร้อนๆ ลวกปาก ผสมกับความกรุบกรอบของเม็ดวอลนัท หวานจนต้องหรี่ตา
“พี่ ลองชิมเร็ว”
เธอหยิบชิ้นหนึ่งยื่นถึงปากหลินอันอัน “ทอดตามวิธีที่อาโหลวสอน กรอบนอกนุ่มใน!”
หลินอันอันกัดไปหนึ่งคำ น้ำเชื่อมเกือบไหลออกมุมปาก ทำให้ฉู่หมิงอวี่ยกมือขึ้นร้อง “พี่สะใภ้ เหลือให้ผมชิ้นหนึ่งนะ!”
“มีเยอะ เก็บให้หมด”
ฉู่หมิงหลานอุ้มไหใบใหญ่ออกมา ปากไหมีกลิ่นหอมของซุปแกะเข้มข้นลอยออกมา