ต่างก็ว่าเหล่าทหารกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือดุจกองทัพหมาป่า จัดการเรื่องราวเฉียบขาดดุดัน
ภายในเวลาเพียงสี่วัน เรื่องทั้งหมดก็ถูกผลักดันจนคืบหน้าไปมาก
ชายที่ชี้ตัวหลินอันอัน ภายใต้การสอบสวนกดดันหนักก็ยอมปริปาก สารภาพว่าตัวเองถูกคนอื่นใช้เงินห้าสิบหยวนกับคูปองอาหารซื้อไว้ ตอนที่กองตรวจการณ์จับคนก็เลยจงใจชี้ผิดตัว
เขายืนยันว่าไม่รู้จักหลินอันอัน แค่รู้ว่าเธอเป็นคนขี้โรค ผอมแห้ง แล้วก็สวยใช้ได้…
ส่วนคนที่สั่งการเขา ไม่ใช่เฉินเล่อฟาง แต่เป็นชายวัยกลางคนพูดสำเนียงเมืองจิน
ปากของเฉินเล่อฟางนั้นแข็งกว่าเขามาก แม้สอบสวนอย่างหนักก็ยังงัดเอาข้อมูลออกมาได้ไม่มากนัก
ระหว่างนี้กลับจับกุมตัวรถที่กำลังหลบหนี 'โดยไม่รู้เรื่องรู้ราว' พร้อมกับผู้โดยสารห้าคนบนรถได้
“วันที่ยี่สิบพฤศจิกายน แผนเริ่มต้น”
ฉู่หมิงโจวกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม “ก็ใกล้เคียงกับเวลาที่อันอันคาดการณ์ไว้จริงๆ เฉินเล่อฟางเป็นสายลับศัตรูแน่ไม่มีผิด”
เฉินเล่อฟางแม้แต่ในฝันก็ไม่เคยคิดว่า เธอคิดว่าตัวเองถูกพากลับมาแค่บันทึกปากคำธรรมดา สุดท้ายกลับถูกขังไว้ในห้องดำที่เตรียมไว้สำหรับสายลับศัตรูคนสำคัญ
“ฉันยอมรับ ฉันดูผิดเอง คนนั้นอาจไม่ใช่หลินอันอัน แค่คล้ายกับเธอเท่านั้น นี่มันแค่เรื่องเข้าใจผิด…”
เฉินเล่อฟางขดตัวอยู่ในมุมห้องสอบสวน แสงจ้าจากไฟนีออนแสบตาจนเธอต้องหรี่ตา กุญแจมือกระทบเก้าอี้เหล็กเกิดเสียงดังกุกกักเล็กน้อย
ผู้สอบสวนเอาสมุดบัญชีเข้ารหัสฟาดลงบนโต๊ะดังปัง เสียงพลิกหน้ากระดาษดังกังวานเสียดหูเป็นพิเศษในห้องที่เงียบสงัด: “เฉินเล่อฟาง อาหารจำนวนมาก ยาแก้การอักเสบจากประเทศศัตรู สินค้าค้างสต็อกจากร้านค้าสหกรณ์ พวกนี้จะใช้ 'เข้าใจผิด' มาอธิบายได้อีกหรือ?