รูปภาพนี้เป็นรูปที่ผู้กองเจียงไปเอามาจากคณะศิลปินตั้งแต่เช้าตรู่ เป็นรูปหมู่ที่หลินอันอันเก็บไว้ตอนไปแสดงกับคณะศิลปินครั้งแรก
เขาฟังหัวหน้าแผนกฉินบอกว่า หลินอันอันรูปงาม หน้าตาโดดเด่นมาก หากเอารูปเธอไปให้คนชี้ตัวคนเดียว น่าจะจำได้ในพริบตา
แต่ถ้าเป็นรูปหมู่ของสตรีคณะศิลปินนี่คนละเรื่อง แต่ละคนล้วนงดงาม หลินอันอันปะปนอยู่ท่ามกลางพวกเธอ ถ้าไม่เคยเห็นตัวจริงมาก่อนก็แยกไม่ออกจริงๆ
และแล้วก็เป็นเช่นนั้น ชายคนนั้นเลื่อนนิ้วไปมาบนรูปภาพอยู่พักใหญ่ สุดท้ายหยุดที่สตรีคนหนึ่งทางซ้ายสุด “คือคนนี้เอง คนที่ผอมที่สุดนี่แหละ”
ฉู่หมิงโจวหรี่ตาลง แต่ในใจกลับโล่งอก ทั้งยังชื่นชมการจัดการของผู้กองเจียง
คนที่ชายคนนั้นชี้ไม่ใช่หลินอันอัน แต่เป็นไป๋หลิง
ไป๋หลิงมีใบหน้าซูบตอบ หากดูจากรูปถ่ายก็นับว่าเป็นคนที่ผอมบางที่สุดในรูปจริงๆ
ทว่าความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่
ตามหลักเหตุผลทั่วไปแล้ว หลินอันอันสุขภาพไม่ดี ก็น่าจะดูซูบซีด อ่อนแอ แต่ในรูปนี้เธอยืนอยู่ตรงกลาง มีคนอื่นบดบังทรวดทรงที่ซูบผอม ประกอบกับวันนั้นแต่งหน้า จึงดูสดใสผิดจากที่คิด
“แน่ใจนะว่าเป็นเธอ?”
นิ้วของชายคนนั้นชะงักไป แอบมองสีหน้าของทุกคน ลังเลชั่วครู่ แล้วก็พึมพำว่า “ไม่ใช่ๆ คือ... คือคนนี้”
เขาขยับนิ้วไปหยุดที่สตรีทางด้านขวาสุด
ผิดอีกแล้ว
นั่นคือตู้เจวียน!
ตู้เจวียนมีรูปร่างเล็กบอบบาง วันที่แสดงพอดีป่วย ดูจากรูปจึงมีสีหน้าค่อนข้างซีดเซียว ดูคล้ายคนอ่อนแอเช่นกัน
“เหลวไหลทั้งเพ!” ผู้กองเจียงตวาดลั่น
ชายคนนั้นสะดุ้งเฮือก ยังคิดจะชี้อีก...