หลินอันอันพยักหน้า "ได้สิ พวกคุณไปยุ่งเถอะ ขอบคุณมากนะ"
หลังจากฉู่หมิงโจวพาเพื่อนทหารสองคนออกไปแล้ว หลินอันอันก็เข้าครัวตั้งหม้อตุ๋นซุปกระดูกหมู
เดิมทีบอกว่าวันนี้จะมีแขกมาที่บ้าน ก็เลยซื้อกับข้าวมาเป็นพิเศษ
หลินจื่อหวยเดินออกจากบ้าน เอนกายลงบนเก้าอี้โยกอย่างเงียบ ๆ
เก้าอี้โยกตัวนี้เป็นตัวที่หลินอันอันชอบนอนเล่นในยามปกติ ช่วงนี้อากาศกำลังดี ลมพัดอ่อน ๆ ไม่แรง เก้าอี้โยกครึ่งหนึ่งอยู่ในร่ม อีกครึ่งอาบแดด รู้สึกสบายเป็นพิเศษ
ตอนที่หลินอันอันออกจากครัว เห็นหลินจื่อหวยไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ใจลอยไปไกล
หลินอันอันลากเก้าอี้เล็ก ๆ มานั่งข้าง ๆ เขา ปลอบเสียงเบา "อย่าคิดมากเลย มีพี่กับพี่เขยอยู่ จะไม่ยอมให้ใครมารังแกนายเปล่า ๆ หรอก"
หลินจื่อหวยพูดเสียงค่อนข้างเบา "พี่ เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับเธอหรือเปล่า?"
เธอที่หลินจื่อหวยเอ่ยถึง ก็คือเจียงถงนั่นเอง
หลินอันอันยื่นมือไปลูบหัวหลินจื่อหวย ไม่คิดจะปกปิดแทนเจียงถงแม้แต่น้อย และไม่กลัวว่าหลินจื่อหวยจะเสียใจเมื่อฟัง
"ใช่แล้วล่ะ เธอทำทั้งนั้น! คนที่ทำร้ายนายก็คือแฟนของเธอ คนที่ช่วยเธอตรวจสอบรายชื่อสมาชิกคณะศิลปินก็คือแฟนของเธอ แม้กระทั่งคนที่ค้ำประกันให้เธอและช่วยลางานก็คือแฟนของเธอ นายว่าเธอเก่งไหมล่ะ?"
หลินจื่อหวยเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ "เป็นไปได้ยังไง..."
"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? จนถึงตอนนี้นายก็ยังคิดว่าเธอไม่ใช่แบบนั้นอีกเหรอ?"
"ไม่ใช่ ผม... ผมนึกว่าเธอแค่เดินทางผิด ใจห่างเหินกับครอบครัวเรา แต่ไม่คิดว่าใจของเธอจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้"