หลินอันอันเงยหน้าขึ้น แสงจันทร์ส่องผ่านช่องหน้าต่างกระทบใบหน้าคมเข้มของฉู่หมิงโจว เผยให้เห็นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในดวงตาของเขา
เธอรู้ดีว่าท่านปู่ฉู่มีความสำคัญในใจของฉู่หมิงโจวเพียงใด ชายชราที่สวมเครื่องแบบทหารเรียบกริบตลอดเวลา รูปร่างสูงสง่าเหมือนต้นไป๋หยาง คือแบบอย่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนเส้นทางทหารของเขา
“ผู้การฉู่ เธอนี่สุดยอดจริง ๆ!” เธอพูดเสียงเบา ปลายนิ้วลูบไล้คิ้วที่ขมวดแน่นของเขา “เธอสุดยอดมากจริง ๆ ไม่ใช่แค่ปกป้องบ้านเมือง แต่ยังปกป้องศรัทธาด้วย”
ฉู่หมิงโจวกระชากเธอเข้ามาในอ้อมแขนแน่นทันที บีบแน่นขึ้นทีละน้อย ความรักที่มีมากจนแทบจะเอ่อล้นออกมา
ด้านนอกหน้าต่าง ลมหนาวพัดเอากิ่งไม้แห้งมากระทบขอบหน้าต่าง แต่หัวใจสองดวงที่แนบชิดกันกลับอบอุ่นอย่างยิ่ง
“อันอัน” เขาพูดเสียงอู้อี้ ลูกกระเดือกกลิ้งเบา ๆ บนหน้าผากของเธอ “ผมไม่ได้ดีอย่างที่คุณว่า”
“ไม่ คุณน่ะดีที่สุด ดีกว่าที่ฉันพูดเสียอีก”
ฉู่หมิงโจวหัวเราะเบา ๆ เสียงมีความแหบพร่ายั่วยวน “อันอันของผมต่างหากที่ดีที่สุด” ฝ่ามือแนบหลังเธอแล้วค่อย ๆ เลื่อนลงมา ทำให้หลินอันอันสั่นสะท้านหดตัวเข้ามาในอ้อมกอดของเขา
หลินอันอันซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของฉู่หมิงโจว ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขา พลันรู้สึกว่า ที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลกนี้ก็คืออ้อมกอดของคนรักนี่เอง
และความยุติธรรมที่ยังไม่บรรลุผล ก็มีแสงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้คอยส่องสว่าง
เช้าตรู่ของวันถัดมา
แสงอรุณราง ๆ หลินอันอันส่องกระจกจัดเครื่องแบบทหาร ปลายนิ้วกดปกเสื้อให้เรียบสนิท