"อันอันจ๋า ลายผ้าปูที่นอนปลอกหมอนที่เธอวาดนี่ ให้โรงงานตัดเย็บของกองบัญชาการทหารอีกแล้วหรือ ดูดีจริงเชียว"
แม่หลินเก็บชามตะเกียบเสร็จ ก็นั่งลงข้าง ๆ หลินอันอัน เห็นแบบดีไซน์ที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วอดชมไม่ได้
"ใช่แล้วจ้ะ แม่ลืมไปแล้วหรือ ฉันยังมีอาชีพเสริมอีกนะ เป็นนักออกแบบรับเชิญของโรงงานตัดเย็บ รับปากเขาไว้แล้วก็ต้องทำให้ดีสิ อีกอย่างก็รับเงินเขามา ไม่ได้ขาดทุนหรอก"
แม่หลินอุทาน "จึ๊ ๆ~" หลายครั้ง งอนิ้วนับ "อันอันของเรานี่เก่งจริง ๆ นะ เป็นทั้งล่ามของกองบัญชาการทหาร เขียนหนังสือได้ ยังเป็นนักออกแบบรับเชิญของโรงงานใหญ่..."
หลินอันอันยิ้มจนตายับ คล้องแขนโอบไหล่แม่หลิน เขย่าเบา ๆ "ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ เมื่อก่อนฉันยังเคยเขียนข่าวให้สำนักพิมพ์ เขียนเพลงให้คณะศิลปิน แปลละครเวทีด้วยนะ ความสุขสบายของแม่ยังรออยู่อีกเพียบ รอรับความสุขได้เลย"
"ฮ่า ๆ ๆ... ใช่แล้ว ใช่แล้ว"
แม่หลินรู้สึกว่าทุกอย่างดีไปหมด มีเพียงเรื่องเดียวคือลูกทั้งสองคนมาลงหลักปักฐานที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือกันหมด ซึ่งไกลจากเมืองซูมากเกินไป ตัวเองพอช่วยเหลือได้วันนี้ก็ช่วยไปวันหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ต้องกลับอยู่ดี
ทางตระกูลฉู่ก็ไม่มีผู้หลักผู้ใหญ่ พอตัวเองกลับไป อันอันก็ต้องพึ่งพาตัวเองทุกอย่าง
"อันอัน เธอกับหมิงโจวค่าตอบแทนก็ไม่น้อย สิ่งที่พอปล่อยวางได้ก็ควรปล่อยวางบ้าง อย่าหักโหม แม่เป็นห่วง"
"หืม?" หลินอันอันมองหน้าแม่หลินแวบหนึ่งก็เข้าใจทันที "แม่จ๋า ไม่ต้องห่วง หนูรู้แก่ใจ งานที่หนูทำไปด้วยได้มันไม่เหนื่อย แค่จัดการเวลาว่าง ๆ เท่านั้น"
"ได้ แกรู้แก่ใจก็พอ"