"แม่ ผมล้างเองได้ ไม่ต้องให้แม่ช่วย" ฉู่รุ่ยเฉิงทำท่าทะเล้นๆ ดึงมือกลับ แล้วเดินนำไปยังห้องน้ำด้วยฝีเท้ายาวๆ ก่อน
ฉู่รุ่ยเฉิงแม้จะเพิ่งอายุสิบเอ็ดปี แต่ก็โตเป็นเด็กหนุ่มแล้ว รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาเหมือนฉู่หมิงโจวมาก โดยเฉพาะใบหน้าเย็นชานั้น ราวกับถ่ายแบบกันมา หมดสิ้นความนุ่มนิ่มน่ารักเหมือนตอนเด็ก
ฝาแฝดชายหญิงอย่างฉู่รุ่ยหยางและฉู่รุ่ยเจากลับต่างจากเขา ทั้งสองเหมือนหลินอันอันทั้งรูปลักษณ์และนิสัย อย่าว่าแต่พวกเขาเพิ่งเจ็ดขวบ แต่ก็รู้จักออดอ้อน รู้จักเอาใจ รู้จักวางตัว เป็นที่รักใคร่ต่อหน้าทุกคน ใครๆ ก็เอ็นดู
ฉู่รุ่ยเจา: "หนูให้แม่ล้างค่ะ ถึงหนูจะล้างสะอาดเองได้ แต่แม่ล้างแล้วหอมกว่า"
ฉู่รุ่ยหยาง: "ผมก็ให้แม่ล้างครับ ไม่ว่าแม่จะล้างสะอาดหรือไม่ ผมก็ชอบ"
หลินอันอันมองซ้ายทีขวาที "ล้างมือกันนี่ยังจะเล่นดอกอะไรได้อีกนะ?"
ฉู่รุ่ยหยาง: "ไม่ใช่แค่ล้างมือครับ แม่ทำอะไรผมก็ชอบหมด"
ฉู่รุ่ยเจา: "ใช่ค่ะ ถ้ากลับบ้านทุกวันแล้วแม่กอดหนูทันทีเลยจะดีกว่านี้อีก"
ฉู่รุ่ยเฉิงขมวดคิ้วน้อยๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ
หลินอันอันล้างมือตามๆ กันไป พอเช็ดแห้งก็เอามือกุมหน้าฉู่รุ่ยเฉิงไว้ "เจ้าจ้วงจ้วงของแม่ ทำไมถึงทำหน้าตาแบบข้าราชการเก่าอีกแล้วล่ะ? แม่ขอดูหน่อย"
"แม่! อย่าทำแบบนี้สิ!"
ฉู่รุ่ยเฉิงรีบถอยหลัง คิ้วขมวดแน่นขึ้น
ท่าทางทะเล้นๆ นั้น เหมือนกับฉู่หมิงโจวตอนอยู่ข้างนอกไม่มีผิด
หลินอันอันหัวเราะจนตัวงอ