หลินอันอันมองแผ่นหลังของหนิงเจี้ยนและคนอื่น ๆ ที่เดินห่างไปไกล แล้วเม้มริมฝีปาก "แม่ ไม่เป็นไรค่ะ เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่เพิ่งย้ายกลับมาอยู่ในแผนกของเรา"
แต่แม่หลินไม่ได้ถูกหลอกง่าย ๆ หรี่ตามอง คิดถึงคำพูดที่หนิงเจี้ยนพูดเมื่อครู่ ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ก็แปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก "สายตาที่เขามองลูกมันเหมือนเสียน้ำแข็งเลยนะ คนคนนี้คบด้วยยากเสียจริง ๆ"
"เกิดอะไรขึ้น?" ฉู่หมิงโจวเพิ่งมาถึง เห็นสีหน้าทั้งสองคนผิดปกติ จึงเอ่ยถาม
"ไม่มีอะไรค่ะ จื่อหวยพวกเขาออกมาแล้ว กลับกันเถอะ"
ฉู่หมิงโจวมองตามสายตาของเธอไป ไม่เห็นอะไรเลย
ฉู่หมิงอวี่เห็นพี่ชายของตัวเองมาแล้ว ก็พุ่งเข้าไปหา ทันใดนั้นก็เริ่มเล่าถึงรายการของคณะศิลปินที่เพิ่งดูไป อย่างยืดยาว
นั่นก็ทำให้การถามไถ่ของฉู่หมิงโจวถูกขัดจังหวะไป
"แม่ พี่สาว พี่เขย!"
"เสี่ยวหลาน เสี่ยวอวี่"
หลินจื่อหวยเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว วิ่งเหยาะ ๆ ออกมาพร้อมกับตู้เจวียน
"บรรณาธิการหลิวถูกนายผู้ช่วยตัวไว้ พวกเราไปก่อนเถอะ"
"ได้ กลับกันเถอะ กลับไปกินของว่างยามดึกหน่อย"
แสงจันทร์กำลังงดงาม สายลมยามค่ำคืนเย็นสบาย กลับช่วยพัดพาความร้อนของฤดูร้อนให้สลายไป
ทุกคนเดินเลียบถนนไปทางหมู่บ้านข้าราชการเขตทหาร
ค่ำคืนนี้การแสดงยอดเยี่ยม หัวข้อสนทนาของทุกคนจึงมีมากขึ้นเป็นธรรมดา
โดยเฉพาะเด็กน้อยฉู่หมิงอวี่ ตั้งแต่รายการไปจนถึงเพลง เขาถามทุกอย่าง
ไม่ใช่ว่าเขาชอบเรียนรู้มากมายหรอก ส่วนใหญ่เป็นเพราะอยากรู้รายละเอียด จะได้เอาไปอวดตอนไปโรงเรียน และเวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นที่ดูไม่เข้าใจ ก็จะได้โชว์ภูมิด้วย