วันที่สามเดือนสิบเอ็ด
แสงอรุณเพิ่งแต้มขอบฟ้าเป็นสีแดง หมู่บ้านข้าราชการเขตทหารก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงประทัด
หลินอันอันตื่นแต่เช้าตรู่ แต่งหน้าเจ้าสาวอย่างประณีตให้ตู้เจวียน
ใบหน้าของตู้เจวียนเปล่งประกายสีส้มอมชมพูอย่างมีสุขภาพดี การแต่งตาใช้สีเหลืองดินเป็นพื้น หางตาเกลี่ยด้วยชาดสีแดงเข้ม เลียนแบบสีสันยามอาทิตย์ตกของป่าฮูหยาง
ยามเธอยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ มีทั้งความเขินอายของเจ้าสาวและความสดใสของหญิงสาวแห่งทะเลทราย
ชุดสูทกระโปรงสีแดงบนร่างสะท้อนประกายอ่อน ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของผ้าซาตินท่ามกลางแสงยามเช้า ตัดเย็บเข้ารูปขับทรวดทรงให้โดดเด่น สีแดงนี้ไม่ใช่สีแดงสดตามประเพณี แต่เป็นสีแดงเข้มที่แฝงไว้ด้วยความสง่างาม
ผมสีดำถูกหลินอันอันดัดด้วยน้ำร้อนให้เป็นลอนอ่อน ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ขดมวยหลวม ๆ ไว้บนศีรษะ กลางมวยเสียบด้วยปิ่นรูปจีจีเฉ่า ดูประณีตเป็นพิเศษ
“พี่สะใภ้ตู้เจวียนสวยจัง”
“ใช่ไหมล่ะ สวยราวกับนางฟ้า”
ทุกคนพากันชมจนแก้มของตู้เจวียนแดงระเรื่อ
พอถึงเวลา หน้าประตูก็มีเสียงโห่ร้องระลอกแล้วระลอกเล่า “เจ้าบ่าวมาแล้ว!”
หลินเฟิงยืนอยู่กับนักดนตรีของคณะศิลปินหลายคน พอหลินจื่อหวยมาถึง เขาก็จัดท่าทาง เป่าซั่วหน่า “นกร้อยสกุลถวายหงส์” กังวานไปทั่วทั้งตรอกทันที จนนกกระจอกบนต้นไป๋หยางตกใจบินพรึบ
กลุ่มคนคึกคักมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลฉู่
หลินจื่อหวยสวมชุดจงซานที่รีดเรียบกริบ หน้าอกติดดอกไม้แดงดอกใหญ่ ข้างหลังตามด้วยหนุ่มรูปงามแปดคน ล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานจากคณะศิลปิน แน่นอนว่าผู้ที่ได้เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวล้วนมีภาพลักษณ์ที่ไร้ที่ติ ดูแล้วสบายตา