หลังจากงานแต่งงานของหลินจื่อหวยเสร็จสิ้น พ่อหลินและคนอื่นๆ ก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในฟาร์มของกองบัญชาการทหารทั้งวัน
เจ้าหน้าที่หูเองก็สนิทกับพ่อหลินอยู่แล้ว เมื่อได้ยินว่าการปลูกพืชบนเขารกร้างที่เมืองซูเป็นไปอย่างราบรื่น ก็พลอยยินดีกับเขาด้วย
ส่วนคำแนะนำในการเพาะปลูกในภายหลังนั้น ยิ่งไม่มีการปิดบัง
"อันอัน พ่อของลูกฝากให้หมิงโจวไปซื้อตั๋วรถไฟแล้ว เราจะออกเดินทางกันวันที่สิบ ที่บ้านยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะ บ้านก็สร้างใกล้เสร็จแล้ว ขาดคนไม่ได้"
"ค่ะแม่ หนูเข้าใจแล้ว ทางนี้หนูไม่ต้องเป็นห่วงนะ"
แม่หลินย่อมวางใจไม่ได้ จ้วงจ้วงกำลังอยู่ในวัยหัดพูดหัดเดิน ทุกอย่างต้องมีคนคอยดูแล อีกทั้งหลินอันอันก็งานยุ่ง
"แม่คุยกับเซียงจวินไว้แล้ว เดี๋ยวเธอจะมาแต่เช้าทุกวัน กลางวันก็อยู่ที่บ้านตระกูลฉู่คอยดูแลจ้วงจ้วง ส่วนกลางคืนลูกต้องดูแลเอง
เซียงจวินเป็นคนดี ลูกอย่าทำไม่ดีกับเขาเด็ดขาด เวลามีเทศกาลก็อย่าลืมเอาของกินของใช้ไปให้เขามากๆ..."
แม่หลินรู้สึกว่ากำชับเท่าไรก็ไม่พอ ในใจมีแต่ความเป็นห่วง
"ค่ะ หนูจะทำตามที่แม่บอกทุกอย่าง"
แม้หลินอันอันจะไม่อยากจากพ่อแม่ แต่ก็รู้ว่าอะไรสำคัญ
ส่วนจ้วงจ้วง ผู้เป็นแม่อย่างเธอย่อมใส่ใจดูแลอยู่แล้ว จ้าวเซียงจวินเป็นคนดีจริงๆ ไม่เพียงแต่เลี้ยงดูจ้วงจ้วงอย่างเต็มที่ เวลาปกติเห็นงานก็ไม่ต้องให้ใครสั่ง ลงมือช่วยทำเองเลย
พอแม่หลินกลับไป หลินอันอันก็ตัดสินใจขึ้นเงินเดือนให้เธอ
คุณน้าสะใภ้ฉู่โทรมาหลายวันก่อน บอกว่าจะมาฉลองปีใหม่ด้วยกัน พอเสร็จงานไร่ที่บ้านก็จะมา
มีคุณน้าสะใภ้ฉู่ช่วยดูแลด้วย ก็ไม่ต้องกังวลมากจริงๆ