กลับถึงบ้าน หลินจื่อหวยนั่งอยู่บนม้านั่งหินในลานบ้าน ถือกระดาษสองสามแผ่น ส่ายหัวเบาๆ พลางฮัมเพลงในลำคอ ดูท่าทางจริงจังมาก
ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาเงยหน้าขึ้น "พี่ สรุปเธอกลับมาแล้ว ฉันรอเธอตั้งนาน รีบช่วยฉันดูทำนองจบของเพลงนี้หน่อย คณะศิลปินรอใช้อยู่!"
หลินอันอันเดินยิ้มเข้าไป รับกระดาษแผ่นนั้นมา เห็นบนนั้นเต็มไปด้วยเนื้อเพลงที่เขียนไว้แน่น ชื่อเพลงว่า 'รุ่งอรุณเบื้องหน้า'
เธอฮัมเพลงเบาๆ หลินจื่อหวยฟังอย่างตั้งใจอยู่ด้านข้าง พยักหน้าตามจังหวะเป็นระยะ
"พี่ ฉันรู้สึกตลอดว่าทำนองของท่อนนี้ยังเร้าใจไม่พอ ทำให้ไม่สามารถแสดงพลังที่ทะลวงความมืดมิด ต้อนรับรุ่งอรุณออกมาได้เต็มที่ แล้วก็สองสามท่อนสุดท้าย... เธอรีบช่วยแนะนำหน่อย!" หลินจื่อหวยชี้ไปที่เนื้อเพลงท่อนหนึ่งแล้วพูด
"ลู่ชิงให้เธอมาหาฉันแก้หรือ?" หลินอันอันถามเหมือนไม่ตั้งใจ
หลินจื่อหวยคราวนี้ฉลาดขึ้น "อืม นายผู้ช่วยบอกว่าเพลงนี้ถ้าเสร็จ จะให้เงินรางวัลแต่งเพลงกับฉัน แล้วผู้นำในคณะก็ให้ความสำคัญกับเพลงนี้ของฉันมาก บอกว่าฉันทำได้ดีมาก ก็แค่ทำนองจบท่อนท้ายยังขาดความหมายไปนิด"
การทักทายของฉู่หมิงโจวได้ผลเสียแล้วสินะ พวกเขารู้จักจ่ายเงินแล้ว
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากหลินอันอัน เธอตั้งใจดู จากนั้นหลับตาลงเล็กน้อย ในใจพลันนึกถึงภาพเหล่านักรบที่ก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ประชาชนที่เฝ้ารอความหวัง แรงบันดาลใจวาบผ่านมา เธอฮัมทำนองใหม่เบาๆ ท่อนหนึ่ง
ดวงตาหลินจื่อหวยเป็นประกาย ตบมือด้วยความตื่นเต้น "พี่ สุดยอดเลย! แค่นี้ก็ดึงความรู้สึกออกมาได้หมดแล้ว ทำไมฉันถึงนึกไม่ถึงนะ"