หลินอันอันอุ้มเกาเฉิง พลางปลอบเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะเดียวกันก็คอยปลอบใจคุณน้าสะใภ้ฉู่ไปด้วย และค่อยๆ พาทั้งสองถอยออกไปนอกห้องอย่างเงียบๆ
เธอเห็นทหารที่อยู่ด้านนอกแล้ว
ทนายจูมองทะลุการกระทำของหลินอันอันได้ในแวบเดียว "สหายท่านนี้ ทำอะไรน่ะ จะพาเด็กไปไหน พฤติกรรมนี้ผิดกฎหมายนะรู้ไหม"
หลินอันอันไม่สนใจเขาเลย กระซิบกำชับคุณย่าเบาๆ แล้วให้เธออุ้มเด็กออกไปทันที
"สหายโจว ลองคิดดูดีๆ นะ เสี่ยวเฉิงอยู่ที่นี่มาหลายปี เขามีเพื่อน มีครู แล้วก็มีท่านย่าที่รักเขามาก เขาอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข แม้สภาพวัตถุอาจไม่ดีเท่าครอบครัวปัจจุบันของคุณ แต่โลกจิตใจของเขานั้นสมบูรณ์
เขาไม่ใช่สิ่งของ ไม่ควรถูกบังคับอย่างไร้เหตุผล ฉันเชื่อว่าถ้าคุณอาสะใภ้ยังอยู่บนสวรรค์ คงไม่อยากให้ลูกและแม่ของเขาถูกปฏิบัติแบบนี้แน่" คำพูดของหลินอันอัน แทงใจดำโจวอวี้เจินทีละคำ
พูดจบ ตัวเธอเองก็รีบออกจากห้อง
ทหารหลายนายเดินเรียงแถวเข้าไป
เรื่องต่อจากนี้ยกให้หัวหน้าแผนกฉินก็พอ
เขตทหารมีกฎอัยการศึก จะไม่ทำอะไรพวกเขาง่ายๆ แต่ก็ไม่ยอมให้พวกมารังแกผู้เฒ่าและเด็กของครอบครัววีรบุรุษผู้เสียสละเช่นกัน
อีกอย่าง ยังมีฉู่หมิงโจวกับหลินอันอันอีก ทั้งคู่ก็เป็นทหาร จะปล่อยให้ใครมาปฏิบัติต่อครอบครัวแบบนี้ได้ยังไง
โจวอวี้เจินมองแผ่นหลังของหลินอันอันที่พาคุณน้าสะใภ้ฉู่และเกาเฉิงจากไป ใจร้อนรนดั่งไฟเผา เธอแต่งเข้าตระกูลเกามาหลายปี ย่อมรู้ดีถึงน้ำหนักของคนตระกูลเกาในกองทัพ และก็รู้ชัดว่าตระกูลฉู่จะไม่ยอมอยู่เฉยแน่ ดังนั้นเธอถึงอยากรีบย้ายทะเบียนบ้านของลูกและจากไปทันที