คุณน้าสะใภ้ฉู่มองโจวอวี้เจิน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "อวี้เจิน ฉันรู้ว่าหลายปีมานี้ลำบากแค่ไหน และรู้ว่าเธออยากให้เฉิงเกอร์มีชีวิตที่ดีขึ้น แต่เฉิงเกอร์อยู่ที่นี่มานานแสนนานแล้ว เขาติดฉันแก่คนนี้มาก เธอมองเห็นแก่เทียนลี่เถอะนะ จะให้เฉิงเกอร์อยู่ต่อได้ไหม"
"ไม่ได้! ฉันจะมารับเขา ก็เพื่อชดเชยความผิดที่มีต่อเขาในช่วงหลายปีนี้ อีกอย่างครอบครัวใหม่ของฉันก็ต้องการเขา ฉันไม่ยอมให้เขาอยู่ในที่แคบแบบนี้ไปตลอดหรอก"
เกาเฉิงเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกคุณน้าสะใภ้ฉู่ ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา "ท่านแม่ ลูกไม่อยากไป ลูกอยากอยู่กับท่านย่า ท่านย่า ลูกไม่อยากจากท่านไป"
"แหมๆ เฉิงเกอร์อย่าร้องนะ แก้วตาดวงใจของฉัน ไม่ร้อง ไม่ร้องนะ" คุณน้าสะใภ้ฉู่กอดเด็กน้อยไว้แน่นด้วยความสงสาร ใช้ฝ่ามือตบหลังเขาเบาๆ หวังปลอบประโลมจิตใจ
เสียงสะอื้นของเกาเฉิงดังก้องในห้อง แทงเข้าไปในหัวใจของทุกคน
หลินอันอันมองดูเหตุการณ์นั้น ความรู้สึกปวดร้าวเอ่อท้นขึ้นมาจากใจ เธอมองดูโจวอวี้เจินอย่างจริงใจ "สหายโจว เสี่ยวเฉิงผูกพันกับคุณน้ามาก เขาไม่อยากจากไปเลยจริงๆ แถมเขายังเด็กนัก
หลายปีมานี้คุณไม่ได้อยู่ใกล้เขา ฉันเข้าใจนะว่าคุณอยากชดเชยและมอบชีวิตที่ดีให้กับเขา แต่ความต้องการทางอารมณ์ของเด็กก็สำคัญไม่แพ้กัน ตอนนี้คุณต้องการเขา แต่ทางฝั่งคุณน้าก็ขาดเขาไม่ได้เช่นกัน เขาเป็นดั่งลมหายใจของคุณน้าเลยนะ"
โจวอวี้เจินกำหมัดแน่น แววตาฉายแววต่อสู้เล็กน้อย เธอมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเกาเฉิงแล้วเม้มริมฝีปาก
เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ชายที่ยืนอยู่ด้านซ้ายเธอก็ก้าวเข้ามาด้านหน้า "ถ้าพวกคุณต้องการจะคุยเรื่องสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเด็ก ก็คุยกับผมได้เลย ผมเป็นทนายความของคุณโจว นามสกุลจู"