อาหารและรสชาติของภัตตาคารของรัฐประจำเมืองเอกนั้นยอดเยี่ยมมาก หรืออาจเป็นเพราะเหนื่อยจริง ๆ กระทั่งหลินอันอันยังกินข้าวไปตั้งถ้วยใหญ่
เมื่อมาถึงกรมวัฒนธรรมของมณฑล พระอาทิตย์กำลังสาดแสงเฉียงลงบนดาวห้าแฉกบนยอดตึก
"พวกคุณดูกังวลกว่าฉันอีกนะ ไปเอาเอกสารรับรองแค่นั้นเอง" หลินอันอันพูดพลางหัวเราะ
เสี่ยวจูกำพวงมาลัยแน่นขึ้น "อาจารย์หลิน พวกเรารออยู่ข้างนอกนะครับ"
"ได้ ถ้าอย่างนั้นบรรณาธิการหลิวเข้าไปกับฉัน"
เมื่อเห็นอีกสองคนตึงเครียดจนเกินไป หลินอันอันก็ไม่ได้ฝืนใจ จะพาบรรณาธิการหลิวเข้าไปเดินดูสักรอบ
ที่จุดลงทะเบียนโถงใหญ่ เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบสีน้ำเงินกรมท่าตรวจเอกสารประจำเขตทหารของหลินอันอัน "ล่ามหลิน ผู้อำนวยการติงอยู่ห้องประชุมเล็กด้านในสุดชั้นสอง ท่านให้คุณขึ้นไปพบโดยตรง"
"ขอบคุณ"
อาคารหลักของกรมวัฒนธรรมของมณฑลเป็นตึกสองชั้นหลังเล็ก อิฐแดงกระเบื้องเขียว ดูมีประวัติความเป็นมา
มาถึงห้องประชุมเล็ก หลินอันอันเคาะประตู
"เชิญเข้า"
เมื่อผลักประตูเข้าไป ผู้อำนวยการติงกำลังคุยกับชายสวมชุดจงซานสีเทาอยู่ เห็นเธอมาก็ลุกขึ้นทันที "อาจารย์หลินมาได้จังหวะพอดีเลย ท่านนี้คือหัวหน้าฝ่ายหวังจากสำนักงานส่งเสริมสองฝ่ายของกรมกิจการพลเรือน ได้ยินว่าคุณจะเชื่อมโยงกองทัพกับคณะศิลปิน ก็เลยจะขอมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้"
"ไม่กล้าพูดว่าให้คำแนะนำ ต่างคนต่างเรียนรู้กัน"
หลินอันอันจับมือกับหัวหน้าฝ่ายหวัง สังเกตเห็นว่าที่ง่ามมือของเขามีหนังด้านบาง ๆ ไม่เหมือนคนนั่งทำงาน แต่เหมือนคนที่ถือปืนเป็นประจำ