หลินอันอันยืนตัวตรง ไอเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นอีกสองสามระดับ "สหายเซี่ย ไม่ใช่ฉันไม่ให้โอกาสสีอิ๋งเยว่ แต่เป็นเพราะการกระทำของเธอก่อผลร้ายแรงแล้ว! การกลั่นแกล้งในโรงเรียนไม่ใช่เรื่องเล็ก จะใช้แค่คำว่า 'ยังเด็กไม่รู้ความ' มาลบล้างง่าย ๆ ไม่ได้
ตอนที่เธอรังแก ทำร้ายร่างกาย ด่าทอ ข่มขู่เพื่อนนักเรียน เด็ก ๆ ที่ถูกเธอทำร้ายพวกนั้นช่างน่าสงสารอะไรปานนั้น? นอกจากนี้ ทางโรงเรียนก็มีมติให้ไล่ออกแล้ว นี่เป็นการรับผิดชอบต่อนักเรียนทุกคน ฉันไม่มีสิทธิ์ให้อภัยแทนใครทั้งนั้น"
"ฟ่อ~" รอบด้านมีเสียงสูดลมหายใจดังระงม
ทุกครัวเรือนล้วนมีลูกมีหลาน และยังมีเด็กอีกไม่น้อยที่เข้าเรียนในโรงเรียนสิบลี้พั้ว
เมื่อพูดถึงการรังแก โดยทั่วไปแล้วไม่มีใครรับได้
ทันใดนั้นก็มีเสียงประณามดังขึ้น
"นี่มันเรื่องเมื่อไหร่กัน? นั่นไม่ใช่ภรรยาของผู้การสีหรอกหรือ หรือว่า… หลานสาวผู้การสีเป็นคนตีเด็ก?"
"เธอรังแกลานเจี่ยกับอวี่เกอร์หรือเปล่า? ภรรยาหมิงโจว เธอห้ามรับเด็ดขาดนะ ในฐานะพี่สะใภ้ เธอต้องคิดเผื่อเด็กสองคนนั่นให้มาก ๆ"
"ใช่แล้ว! ถ้าวันนี้เธอตีอ้าวจู่บ้านฉัน ดูสิฉันจะฉีกเนื้อเธอไม่เลิก!"
มีทั้งคนที่โกรธแค้น ย่อมต้องมีคนที่ไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่
"ลานเจี่ยกับอวี่เกอร์เพิ่งออกไปไม่ใช่หรือ? ฉันมองดูก็เห็นทั้งคู่ยังดี ๆ นะ ดูไม่เหมือนถูกใครตีเลย!"
"หลานสาวผู้การสีก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะตีคนให้เจ็บสักแค่ไหน? อย่างมากก็แค่เด็กเล่นกันตามประสา"
"ใช่…… เขาก็มาขอโทษถึงบ้านแล้วนะ เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน เอาแค่พอสมควรก็แล้วกัน"