ตอนที่ฉือซานเม่ยลืมตาตื่นขึ้น ในห้องพักฟื้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของซุปปลาจี๋อวี๋
เธอกรอกลูกตา มองไปที่จ้วงจ้วงที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงข้าง ๆ เด็กน้อยกำลังเม้มปาก แก้มตุ่ย ราวกับสัตว์น้อยน่ารักที่กำลังนอนหลับ
ภาพนี้ทิ่มแทงดวงตาจนรู้สึกแสบ ไอ้ความรู้สึกว่างเปล่าที่ท้องน้อยก็ปะทุขึ้นมาทันที รู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนตกเลือดเสียอีก
"ตื่นแล้วหรือ?" หลินอันอันหันกลับมา ก็สบเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำของอีกฝ่ายพอดี
สายตาของฉือซานเม่ยเลื่อนจากตัวจ้วงจ้วง มาหยุดที่ใบหน้าของหลินอันอัน สายตาเย็นชาอย่างประหลาด ราวกับตุ๊กตาที่แตกสลายไร้ชีวิต
ฉือซานเม่ยอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง กลับพบว่าคอแห้งเสียจนเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่น้อย
แม่หลินเข้าใจทันที จึงรินน้ำให้แก้วหนึ่ง "มันเป็นน้ำสุกทิ้งไว้ให้อุ่น เธอจิบหล่อคอซะก่อน"
มือที่ถือแก้วของฉือซานเม่ยสั่นเล็กน้อย สายตามองไปรอบ ๆ ห้องพักฟื้น ไม่เห็นแม้แต่เงาชาวตระกูลเฉิน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงของกินของใช้เลย...
รู้อยู่แก่ใจว่าน่าจะเป็นเช่นนี้ ทว่าก็ยังคงผิดหวังถึงที่สุด
"ฉันจะไปเรียกหมอให้ รอหมอยืนยันอาการของเธอก่อน แล้วดูว่าจะกินอะไรได้บ้าง" แม่หลินถอนใจเบา ๆ ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ
ฉือซานเม่ยพยักหน้าเล็กน้อย ฝืนดื่มน้ำไปสองสามอึก แล้วเอนกายลงนอนอีกครั้ง ดวงตาจ้องมองเพดานไม่กะพริบตา
มือค่อย ๆ ลูบไปที่ท้องน้อย ความเจ็บปวดที่เหมือนเนื้อถูกฉีกก็ยังคงชัดเจน และบางสิ่งในอกก็ได้แตกสลายไปหมดสิ้น
"ขอบคุณ"
คำขอบคุณแผ่วเบาเบากว่าลมหายใจ ยังคงถูกหลินอันอันได้ยิน