บ่ายแก่ ๆ หลินอันอันพาแม่หลินไปห้างสรรพสินค้าเพื่อเลือกซื้อของขวัญ
ไม่ว่าคนในตระกูลตู้จะเป็นเช่นไร แต่นี่คือการรักษาหน้าตาให้ตู้เจวียน จะทำลวก ๆ ไม่ได้เด็ดขาด
บังเอิญว่า ข้าวของที่พ่อหลินให้คนขนจากเมืองซูก็มาถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือพอดี จึงแวะไปรับเลยทีเดียว
"แม่จ๋า นี่มันเยอะเกินไปนะ"
"พ่อของลูกอุตส่าห์ส่งมาให้ถึงนี่นะ จะเก็บไว้ก็สบายใจได้เลย จะกินจะใช้ยังไง ก็เป็นน้ำใจของพ่อหนูล้วน ๆ"
"ค่ะ ๆ ๆ เพียงแต่ลูกน่ะไม่ขาดอะไรเลย"
"เจ้าลูกโง่ ของดีมีมากไปมันรังเกียจอะไรกัน"
ข้าวของที่พ่อหลินให้คนขนมาให้นั้นมีอยู่เต็มสองหีบใหญ่ ตีโครงไม้มาอย่างแน่นหนา หีบเดียวต้องใช้ชายฉกรรจ์สองคนถึงยกไหว ชัดเจนว่าหลินอันอันกับแม่หลินสองคนขนกลับไปเองไม่ไหวแน่
สุดท้ายก็จ้างเกวียนเทียมวัว ให้คนช่วยขนไปส่งที่หมู่บ้านข้าราชการเขตทหาร
"รอบนี้หมู่คณะของเราเก็บเกี่ยวได้ดี พ่อหนูต้องส่งของดีมาไม่น้อยแน่ อีกเดี๋ยวกลับไปค่อยดู ที่เจียงหนานของเราน่ะของพื้น ๆ หลายอย่าง พอมาอยู่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็กลายเป็นของหายาก"
"ได้ค่ะ ฟังแม่ทุกอย่าง"
ในที่สุดทั้งสองก็ไปเลือกซื้อของขวัญที่ห้างสรรพสินค้า ไม่ได้อยู่นานนักก็กลับบ้าน
แม่หลินพูดอะไรก็ดูเบาใจไปหมด ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปทีละวินาที เธอกลับกระสับกระส่ายเดินไปเดินมา
"อันอันเอ๋ย พรุ่งนี้แม่ใส่ชุดนี้จะได้ไหมนะ คงไม่บ้านนอกเกินไปใช่ไหม"
"ไม่บ้านอกเลยจ้ะ แม่ทันสมัยจะตาย"
"งั้นลูกฟังดูนะ ถ้าแม่เจอพ่อของตู้เจวียนแล้วพูดอย่างนี้ได้ไหม..."
ความจริงถ้าจะพูดให้ละเอียด แม่หลินเองก็ไม่ค่อยมีประสบการณ์เรื่องการแต่งงานของลูก