หลังการแสดงจบ หลินอันอันพบหลินจื่อหวยที่หลังเวที
เขากำลังยืนอยู่มุมหนึ่ง คว้าเส้นผมตัวเองอย่างหงุดหงิด พูดอะไรบางอย่างกับตู้เจวียน
เหลือบเห็นเงาหลินอันอัน ก็ยืดตัวตรงทันที “พี่!”
หลินอันอันส่งเสียงอือเบาๆ นั่งลงข้างทั้งสอง มองไปทางตู้เจวียนแล้วพูดว่า “ช่วงก่อนหน้านี้… ภรรยาผู้การอู๋ก็เคยมีเรื่องกับแม่เลี้ยงของเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง”
ตู้เจวียนเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เข้าใจ “พี่อันอัน พี่หมายความว่ายังไงคะ?”
ตู้เจวียนเพิ่งกลับมา ไม่รู้เรื่องอะไรพวกนี้เลย เมื่อคืนเธอพักที่หอพักคณะศิลปิน วันนี้ก็ยุ่งกับการแสดง ไม่มีเวลาสืบถามอะไรทั้งนั้น
หลินอันอันเล่าเรื่องอย่างกระชับ ทำให้ตู้เจวียนฟังแล้วเงียบไปเลยทีเดียว
“ผมไม่รู้จักสหายหญิงคนนั้นจริงๆ แล้วก็ไม่เคยได้รับผ้าพันคออะไรจากเธอเลย จริงๆ นะ!” หลินจื่อหวยเน้นย้ำเรื่องผ้าพันคอที่อู๋เจียวพูดถึงเป็นพิเศษ
ตู้เจวียนเห็นเขาใจร้อน ก็รีบพยักหน้าปลอบ “ฉันรู้ ฉันเชื่อนาย”
หลินอันอันเห็นหลินจื่อหวยร้อนใจจนใบหูแดงก่ำ จึงส่งขวดน้ำที่เตรียมไว้ให้เขา “ใจเย็นๆ คนซื่อย่อมมีหลักฐานยืนยันตัวเองได้ แต่เด็กสาวคนนี้ทำอะไรบ้าบิ่น กล้ามาก่อเรื่องในวันสำคัญขนาดนี้ นับว่าเป็นตัวปัญหาจริงๆ”
“ผมสนอะไรว่าเธอจะเป็นตัวปัญหายังไง พรุ่งนี้ผมจะไปร้องเรียนเธอที่ผู้บังคับบัญชา! แบบนี้ไม่เรียกว่าบ้าบิ่น แต่นิสัยไม่ดี ความคิดมีปัญหา!”
หลินจื่อหวยโกรธมากจริงๆ เขาทุ่มเทมานาน พยายามสุดตัวก็เพื่อวันนี้! เขาอยากได้เกียรติยศกลับมาให้วงศ์ตระกูลได้เชิดหน้า ให้คำมั่นที่เชื่อถือได้แก่ตู้เจวียน แต่ตอนนี้… ถูกคนไม่รู้จักมักจี่มาทำลายจนพินาศ