ขาของเฉินเหลยถูกเหยียบจนหัก เสียงร้องโหยหวนถูกเสียงสะท้อนจากทางเดินยืดยาว
"พาตัวกลับไปสอบสวนให้ละเอียด!" ฉู่หมิงโจวกวาดตามองใบหน้าบิดเบี้ยวของเฉินเหลย "แจ้งแผนกกฎหมายทหาร เพิ่มข้อหา 'ทำร้ายนายทหาร'"
ตอนที่เฉินเหลยถูกลากออกจากห้องผู้ป่วย เขายังคงแผดเสียง แต่ฉือซานเม่ยกลับทรุดลงบนเตียง ปลายนิ้วลูบไปตามผ้าพันแผลที่หน้าท้องโดยไม่รู้ตัว
"เธอพักผ่อนให้ดีเถอะ ต้องบำรุงกำลังให้เต็มที่ คำให้การของเธอมีความสำคัญยิ่ง"
"ได้... ฉันจะทำ"
ฉู่หมิงโจวไม่มีเวลาแม้แต่จะมองหลินอันอันสักนิด ก็ต้องคุมตัวคนกลับกองบัญชาการทหารแล้ว เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก จะปล่อยให้มีช่องโหว่แม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้
จู่ๆ แม่เฉินก็โผเข้าหาเท้าของฉู่หมิงโจว กอดรองเท้าทหารของเขาไว้แล้วร่ำไห้ "ผู้การฉู่ไว้ชีวิตด้วย! ตระกูลเฉินเก่าแก่ของเราเหลือแต่เขาเป็นลูกชายคนเดียวแล้วนะ!"
การขอร้องของเธอครั้งนี้ สู้ไม่ขอเสียยังดีกว่า ดูเหมือนมีพิรุธ ยิ่งปกปิดก็ยิ่งเผยความในใจ
สีหน้าของฉู่หมิงโจวดูเหมือนจะอ่อนลงเล็กน้อย "พวกเธอก็รีบกลับไปที่หมู่บ้านข้าราชการเถิด ทำงานร่วมมือให้ดี อาจยังมีทางรอดอยู่บ้าง"
คนตระกูลเฉินหยุดร้องไห้ มองหน้ากันไปมา
ฉู่หมิงโจวไม่พูดอะไรมาก คุมตัวคนไปแล้ว
เพียงแต่เมื่อเดินออกมาได้ระยะหนึ่ง มุมปากของเขาก็ยกยิ้มเย้ยหยันจนแทบสังเกตไม่เห็น "คนตระกูลเฉินกลับไปแล้ว รีบควบคุมตัวไว้ทันที แยกกันสอบสวน จัดการด้วยข้อหา 'ปกปิดความผิด' ทั้งหมด"
"รับทราบ ผู้การกรม!"
ภายในห้องทำงานของกู้เยี่ยน
คนตระกูลหลินนั่งเรียงกัน
พวกเขาต่างก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์ที่ห้องผู้ป่วยเป็นอย่างไรบ้าง