โลกนี้ย่อมไม่มีเรื่องน่าประหลาดใจและบังเอิญมากมายเช่นนั้น
หลังจากพ่อฉือพวกเขาจากไป ร่างกายที่โรยราเหมือนตะเกียงหมดน้ำมันของแม่ฉือก็ทนอยู่ได้ไม่นาน ก่อนจะสิ้นลมจากโลกนี้ไป...
น้องเล็กแห่งตระกูลฉือที่ถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง ถูกเนรเทศไปใช้แรงงานในเขตชายแดนที่ทุรกันดารที่สุด
เพราะเป็นลูกหลานของพวกหัวรุนแรงที่ตกค้างอยู่ในประเทศ สภาพของเธอจึงลำบากแสนเข็ญ ไม่เพียงถูกผู้คนรังเกียจและกีดกัน ยังต้องอาศัยในบ้านที่สภาพแย่ที่สุด และทำงานที่สกปรกเหนื่อยยากที่สุด
แม้แต่ชื่อเดิมยังถูกริบไป ในทะเบียนบ้านถูกเขียนหวัด ๆ ว่าฉือซานเม่ย!
ฉือซานเม่ยผูกพันกับเฉินเหลยมาตั้งแต่เจ็ดปีก่อน
“วันนั้นฉันทำงานเสร็จก็ดึกมาก ฟ้าดันตกลงมาเป็นฝนเสียอย่างนั้น จากยอดเขากว่าจะกลับถึงหมู่บ้านต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง ฉันอยู่บนเขาไม่ได้ ได้แต่ฝ่าสายฝนกลับมา
ตอนผ่านปากลำน้ำ ฉันได้ยินเสียงเด็กร้องขอความช่วยเหลือเพราะตกน้ำ ฉันว่ายน้ำเก่ง เลยไม่ทันคิดวิ่งเข้าไปช่วย ผลคือ...ช่วยคนขึ้นมาได้ แต่ฝนก็สาดเข้าตาฉัน พลาดท่าลื่นตกแม่น้ำไป เฉินเหลยต่างหากที่ช่วยฉันขึ้นมา”
ทั้งยังเพราะเด็กคนนั้นร้องไห้วิ่งกลับไปตามผู้ใหญ่ สุดท้ายคนกลุ่มใหญ่ก็แห่กันมาที่ริมแม่น้ำ เห็นเฉินเหลยกำลังกอดช่วยชีวิตฉือซานเม่ย ทั้งคู่เปียกโชกและมีท่าทีใกล้ชิด...
ต่อให้มีปากก็อธิบายไม่ชัดเจน
เฉินเหลยในฐานะทหาร ไม่อาจหลีกเลี่ยงหน้าที่บางอย่าง สุดท้ายได้แต่กัดฟันยอมแต่งงานกับเธอ
ทั้งคู่ก็ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมึนงง
แรกเริ่มทุกอย่างก็ดี ฉือซานเม่ยแม้จะมีประวัติครอบครัวไม่ดี แต่เธอเพิ่งอายุสิบเก้า ยังสาวงาม ทั้งยังมีความสามารถ ยังคงครองใจเฉินเหลยได้อยู่