ลำคอของหลินอันอันตีบตื้น ใบหน้าที่ถูกสังคมมองข้ามผุดขึ้นตรงหน้า
หากมีงานแบบนี้ได้สักอย่าง...
“เรื่องนี้ฉันต้องปรึกษากับหมิงโจวก่อน” หลินอันอันสูดหายใจลึก ปลายนิ้วลูบขอบโต๊ะโดยไม่รู้ตัว “แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม พี่ซิ่วเหมย ฉันขอขอบคุณแทนพวกเขาก่อน”
“เฮ้อ จะขอบคุณฉันทำไม!” หูซิ่วเหมยเห็นหลินอันอันตอบตกลง จึงเล่าแผนของตัวเองต่อ “ฉันกับอาจิ่วคุยกันแล้ว เราจัดหาที่พักกับอาหารให้ได้ ที่นั่นเรามีพื้นที่กว้าง พอคนมากขึ้นก็สร้างบ้านแถวตรงตีนเขาได้ แต่ว่ารายได้...คงไม่สูงมาก สวัสดิการก็ไม่ดีเท่าคนงานทั่วไป”
หูซิ่วเหมยหยุดไปครู่หนึ่ง กลัวว่าหลินอันอันจะไม่เชื่อ รีบเอื้อมไปหยิบบัญชีที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋า วางคลี่ลงบนโต๊ะ “คุณดูนะ หักค่าอาหารสัตว์กับต้นทุนแล้ว ตอนนี้กำไรยังจำกัด แต่ถ้าทำให้ทหารผ่านศึกพวกนี้มีข้าวร้อน ๆ ได้กินต่อ เรายินดีลดกำไร”
นิ้วของเธอกวาดผ่านตัวเลขแน่นขนัดด้วยท่าทีจริงใจอย่างยิ่ง “แต่ละคนให้คูปองอาหารเดือนละ 20 ชั่ง กับเงิน 10 หยวนก่อน รอปลายปีขายเป็ดไก่ได้ แล้วค่อยแบ่งกำไรตามแต้มงาน ช่วงหลังเราจะยื่นขอโควตาเลี้ยงวัวแกะเพิ่มด้วย...”
แม่หลินเข้าไปดูบัญชีใกล้ ๆ “คูปองอาหาร 20 ชั่ง? เกรงว่าจะไม่พอกินนะ”
หูจิ่วพยักหน้า “อาเฉิน ตอนนี้เราเพิ่งเริ่มต้น บนเขามีผักที่เราปลูกเอง สัตว์ปีกที่เลี้ยงไว้ ก็แบ่งออกมาได้บ้าง จะไม่ให้อดอยากแน่ พอถึงเทศกาลก็แบ่งเนื้อหรือแจกไก่ให้พวกเขา ถือเป็นการปรับปรุงชีวิต”