หลินอันอันยิ้มบาง ๆ อธิบายอย่างอดทนว่า “เงินหมดก็หาใหม่ได้ แต่ชีวิตผู้ประสบภัยมีเพียงครั้งเดียว
ภัยพิบัติที่มณฑลอวี้รุนแรงนัก ผู้คนมากมายต้องการความช่วยเหลือ ฉันแค่ทำในสิ่งที่คิดว่าควรทำ และไม่เสียใจกับการตัดสินใจนี้”
แม่หลินมองหลินอันอัน สายตาซับซ้อนยิ่งนัก
ไม่ใช่แค่สายตา ในใจเธอสับสนราวกับมีสองขั้วต่อสู้กัน!
เงินหนึ่งหมื่นหยวน พอกับเธอกับพ่อเฒ่าหลินขุดดินหากินทั้งชีวิต...
แต่คำตำหนิลูก กลับเอ่ยออกมาไม่ได้สักครึ่งคำ
หลินอันอันขยับเข้าไปใกล้แม่หลิน ฉวยจังหวะที่ทุกคนกำลังสะเทือนใจ ค่อย ๆ ดึงประเด็นสำคัญออกมา “พวกคุณอย่าคิดว่าฉันใจป้ำสุรุ่ยสุร่ายนะ ฉันมีแผนในใจนะ!
ฉันกับหมิงโจวแม้จะมาทำงานช่วยภัย แต่เราก็ทุ่มเทไม่น้อย ในเมื่อทำดีแล้ว สู้ทำให้ใหญ่ สร้างร่องรอย ให้องค์กรและประชาชนเห็นความดีของเรา จะได้ไม่เสียเที่ยวที่ไป...”
คำพูดของหลินอันอันนุ่มนวล แต่ยกเว้นฉู่หมิงอวี่ที่เข้าใจไม่ถ่องแท้แล้ว คนอื่นล้วนฟังออก
ฉู่หมิงหลานซาบซึ้งน้ำตาคลอ เธอคิดว่าพี่สะใภ้ไม่เพียงมีสำนึกสูง ยังวางแผนเพื่อพี่ชายของตนในทุกเรื่อง นางเองก็ผ่านความลำบากมามาก แต่ยังคิดสร้างชื่อเสียงดี ๆ ให้พี่ชาย
ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง!
หลินจื่อหวยคิดต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง แต่เพราะเขาไม่เคยทำงานหาเงิน รู้เพียงว่าหมื่นหยวนมากมาย แต่ไม่รู้ว่าเงินหายากเย็นเพียงใด ความคิดของเขาจึงเป็นความภาคภูมิใจล้วน ๆ รู้สึกว่าเรื่องนี้เขาเอาไปคุยโวได้ทั้งชีวิต