แม่หลินเพิ่งก้าวเข้าประตูก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ ภายในห้อง
เธอมองมือที่หลินจื่อหวยและตู้เจวียนจับกันแน่น แล้วเหลือบมองสีหน้าเก้อเขินของหลินอันอัน ก็เข้าใจกระจ่างในทันที
“นี่พวกเธอ...”
หน้าของหลินจื่อหวยแดงก่ำขึ้นมาปุบปับ แต่มือที่กุมตู้เจวียนไว้ก็ยังไม่ยอมปล่อย “แม่ครับ ผมจะแต่งงานกับตู้เจวียน ผมจะพาเธอกลับบ้าน”
ฉู่หมิงหลานตั้งสติได้ก่อนใคร เอามือปิดหน้าก่อนวิ่งหนีไป “พี่สะใภ้ ขอไปแปรงฟันล้างหน้าก่อนนะ”
“อืม เจ้าค่อย ๆ เดินนะ”
ตู้เจวียนเองก็หน้าแดงก่ำเช่นกัน ทั้งตัวนั่งก็ไม่ใช่ ยืนก็ไม่เชิง “อาเฉิน... พวกเรา...”
รอยยิ้มกว้างใหญ่เบ่งบานบนใบหน้าแม่หลิน “โอ๊ย นี่มันเรื่องดีนะ! จะแต่งงานใช่ไหม แต่งงานดีแล้ว แต่งงานได้เลย”
เมื่อเห็นแม่หลินพูดจาติดขัดอย่างคาดไม่ถึง “ฟึ่บ~” หลินอันอันหลุดขำออกมา
รู้สึกว่ามันน่าขันเสียจริง
เธอลูบที่ข้างตัว “แม่ ท่านหายใจหายคอก่อน นั่งลงแล้วค่อย ๆ คุยกัน”
“ใช่ นั่งลงค่อย ๆ คุย”
หลินอันอันมองคนทั้งสามตรงหน้า ท่าทางเก้อเขินต่างกันไปสามแบบ จึงต้องเป็นฝ่ายเปิดปากเล่าสาเหตุอีกครั้ง
แม่หลินรู้อยู่แก่ใจแต่แรก ทั้งยังเชื่อมั่นว่าตู้เจวียนไม่รู้เรื่องด้วย
ทว่าฟังแล้วก็ยังโกรธ!
หากหนุ่มสาวจะแต่งงานกัน กลับต้องไปสะสางกับคนตระกูลตู้ คงมิใช่แค่ไปสู่ขอธรรมดาแล้วกระมัง...
“เมื่อพวกเธอคิดจะแต่งงาน เช่นนั้นฉันกับพี่สาวนายจะไปสู่ขอตระกูลตู้แทนนายเอง”
จะยุ่งยากเพียงไร แม่หลินก็ตัดสินใจเด็ดขาด
หลินอันอันตรึกตรองเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าคนไปสู่ขอต้องคัดเลือกอย่างดี แม่เลี้ยงของตู้เจวียนมิใช่คนหัวอ่อนประนีประนอมง่าย ยิ่งกว่านั้นยังมีเรื่องของสกุลฟ่านคั่นกลางอีก ค่อนข้างยุ่งยากทีเดียว