เช้าวันรุ่งขึ้น
หลินอันอันพยุงเอวขึ้นมา เท้าลอยเล็กน้อย ใต้ตาคล้ำชัดราวกับนอนไม่พอ
ส่วนฉู่หมิงโจวกลับทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จัดของเสร็จเรียบร้อยแต่เช้า เตรียมตัวไปส่งหลินจื่อหวยพร้อมกับเธอ
คณะศิลปินคณะใหญ่ยกโขยงออกเดินทาง คึกคักนัก
หลินจื่อหวยรูปงาม รูปร่างสูงโปร่ง มองปราดเดียวก็เห็นเขาในฝูงชน
"พี่สาว พี่เขย!"
เมื่อเห็นว่าเป็นหลินอันอันกับฉู่หมิงโจว เขาก็รีบบอกเพื่อนข้างกาย แล้ววิ่งเหยาะๆ มา
ฉู่หมิงโจวยื่นตะกร้าที่ถือมาให้ "นี่เสบียงที่พี่สาวเธอเตรียมให้"
หลินจื่อหวยดีใจ ยิ้มกว้างใหญ่ "พี่สาวยังคิดถึงผม"
หลินอันอันส่ายหน้ายิ้มๆ เห็นหมวกทหารของเขาเอียง จึงโบกมือเรียก
หลินจื่อหวยก้มหัวให้อย่างว่าง่าย ปล่อยให้หลินอันอันจัดการให้
"ของใช้เอาครบไหม? ระวังตัวให้ดีตลอดทางนะ"
หลินจื่อหวยยิ้มพยักหน้า ลูบเป้บนหลัง "พี่สาว วางใจเถอะครับ ของใช้ครบหมด ผมโตป่านนี้แล้ว ดูแลตัวเองได้"
"ในตะกร้ามีเสบียงสองชุด... แบ่งให้ตู้เจวียนชุดหนึ่งนะ"
ตู้เจวียนเดินเข้ามาพอดี เดิมตั้งใจจะทักทายหลินอันอัน จู่ๆ ก็ได้ยินประโยคนี้ แววตาพลันวิบวับ
หลินจื่อหวยดีใจมาก หันไปมอง ก็สบตากับตู้เจวียนพอดี "ตู้เจวียน มาเร็ว พี่สาวผมทำเสบียงเตรียมให้เธอด้วย"
ตู้เจวียนรู้สึกเพียงตาพล่าฝ้าเล็กน้อย ก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าแย้มยิ้มบาง มองหลินอันอัน โน้มตัวเล็กน้อย กิริยามารยาทงดงาม
"ขอบคุณค่ะ พี่อันอัน"
เสียงของหลินจื่อหวยไม่เบาเลย ผู้คนรอบข้างหลายคนพากันมองมา แต่เมื่อเห็นผู้พันฉู่อยู่ ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ต่างฝ่ายต่างผลักกัน มองกันไปมา เล่นหางตากันใหญ่