หลินอันอันถอนหายใจอีกครั้ง ส่ายหน้า “สหายหวัง นี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกคุณจะยอมหรือไม่ยอม มันเป็นข้อบังคับทางกฎหมาย ในฐานะพ่อแม่ของเด็ก พวกคุณต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูบุตร
ถ้าคุณไม่จ่ายค่าเลี้ยงดู หลี่ลู่มีสิทธิ์ฟ้องศาลได้เลย ถึงตอนนั้นศาลจะบังคับคดี แน่นอน คุณก็ต้องติดคุกอยู่ดี…”
พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลหวังฟังแล้วร้อนใจยิ่งนัก “นี่ นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง ไม่ต้องพูดว่าเราไม่มีเงิน ต่อให้มีก็ไม่มีทางให้พวกตัวซวยนี่หรอก”
หลี่หลินพูดแทรกขึ้นข้าง ๆ “ไม่มีเงินเหรอ เมื่อกี้ยังอ้าปากขอเงินเราตั้งสามร้อยหยวน ตอนนี้กลับบอกไม่มีเงินจ่ายค่าเลี้ยงดู พวกคุณนี่คิดหน้าคิดหลังเก่งจริง ๆ”
แม่สามีขบริมฝีปากแน่น ถามว่า “แล้ว… ค่าเลี้ยงดูต้องจ่ายเท่าไหร่”
ทุกคนหันไปมองหลินอันอัน
หลินอันอันสีหน้าเรียบเฉย เลียนแบบหลี่ซานซู ทำท่าเป็นทางการ “ค่าเลี้ยงดูคิดตามรายได้ของพ่อแม่ ถ้าศาลตัดสิน เด็กหนึ่งคนคิดเป็นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของรายได้ต่อเดือนของคุณ แต่จะปรับตามสถานการณ์จริงและระดับรายได้”
วังหย่วนฟังแล้วรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม
หนึ่งคนสามสิบเปอร์เซ็นต์?
แล้วสี่คนล่ะ?
“พวกคุณไม่ไปปล้นเอาดีกว่า! ฉันจะมีเงินมากขนาดนั้นได้ไง”
หลินอันอันแสดงความเข้าใจ “เพราะงั้นฉันถึงบอกว่า พวกคุณควรคุยกันให้เคลียร์เป็นการส่วนตัวดีที่สุด มีเวลามาหาเรื่อง สู้เปิดอกเจรจากันดี ๆ ดีกว่า”
ช่วงที่คนตระกูลหวังกำลังเหม่อลอย หลินอันอันพูดโน้มน้าวอีก “ฉันดูแล้วสหายหวังก็หนุ่มแน่น ขยันแข็งแรง ต้องมีความสามารถแน่ เรื่องแต่งงานจริง ๆ ก็ไม่มีใครผิดใครถูก แค่ไม่เหมาะสมกัน ฝืนกันก็ไม่มีความสุข