หลินอันอันและแม่หลินเดิมไม่อยากนั่งโต๊ะหลัก เพราะรู้สึกเด่นเกินไป แต่มารดาของเซวียหรานเชื้อเชิญอย่างอบอุ่น ยากจะปฏิเสธได้
หลินอันอันจึงต้องจัดให้ฉู่หมิงหลานและฉู่หมิงอวี่นั่งที่โต๊ะเด็ก ส่วนตนเองกับแม่หลินไปที่โต๊ะหลัก
ไม่นานนัก อาหารก็ทยอยยกขึ้นโต๊ะ
เริ่มด้วยปลาจี่เก๋งตุ๋นซีอิ๊วสีแดงชวนมอง บนตัวปลาราดด้วยน้ำจิ้มข้นๆ ส่งกลิ่นหอมหวน
จากนั้นเป็นหม้อตุ๋นเนื้อแกะ รสเผ็ดนิดๆ แค่ได้กลิ่นก็ยั่วต่อมรับรสอย่างยิ่ง
ยังมีหมูผัดผงกระหรี่จานใหญ่ ชิ้นเนื้อห่อด้วยผงข้าวเหนียวแน่น รองพื้นด้วยมันเทศอ่อนนุ่ม จับคู่เนื้อผักลงตัวเสริมกัน
นอกจากนี้ ยังมีผัดถั่วแขก ยำแตงกวา เป็นต้น ผักสดๆ เรียบๆ รวมแล้วแปดอย่างกับซุปหนึ่งอย่าง
อาหารหลักนอกจากหมั่นโถวขาว ยังมีโวโถวทำจากแป้งข้าวโพด สีเหลืองทองน่ามองมาก
ในยุคที่วัตถุดิบค่อนข้างขาดแคลน อาหารเช่นนี้ ไม่ว่าจะจัดที่ไหน ล้วนนับว่างานใหญ่
ทุกคนพากันยกแก้ว ในแก้วมีสุราหมักบ้าง น้ำดื่มบ้าง ชนแก้วกัน ฉลองช่วงเวลาแห่งความยินดีนี้ด้วยกัน
"มา ชนแก้วให้บ่าวสาวคู่นี้กันเถอะ!" บิดาเซวียหรานยกแก้วขึ้นก่อน กล่าวเสียงดัง
ผู้คนตอบรับกันจ้อกจ้าก เสียงแก้วกระทบกรุ๊งกริ๊งครึกครื้นยิ่ง
หลินวั่งซูและเซวียหรานก็ลุกขึ้น ยกแก้วให้แขกเหรื่อ
บนใบหน้าหลินวั่งซูประดับด้วยรอยยิ้มงามอย่างตลอดเวลา ท่วงท่าแฝงความสง่าและใจกว้าง
"ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานแต่งงานของเรา หวังว่าทุกท่านจะกินดื่มอย่างมีความสุขนะคะ"