ห้างสรรพสินค้าสายกวันเปลี่ยนมาใช้ประตูกระจกทันสมัย สะท้อนเงาผู้คนที่ผ่านไปผ่านมา ดูภูมิฐานยิ่งนัก สมกับที่เป็นตึกสัญลักษณ์แห่งภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
พอเข้าไปในห้างสรรพสินค้า หลินอันอันก็มุ่งหน้าไปยังแผนกเสื้อผ้า
เดินดูไปทีละราว เสื้อผ้ามีแบบคล้าย ๆ กัน ทว่ามากกว่าปีก่อนนิดหน่อย เนื้อผ้าให้เลือกเยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และมีบางตัวที่สีสันสะดุดตาโผล่มาบ้างประปราย
“สวัสดีค่ะ เสื้อเชิ้ตตัวนั้นขอชมหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ”
“ได้ค่ะ”
พนักงานขายมองหลินอันอันแวบหนึ่ง เห็นเธอสวมชุดทหารเรียบกริบ รอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้นอีกหนึ่งส่วน
หลินอันอันนี่ก็ใช้ชีวิตจนรู้เคล็ดลับแล้วว่า หากอยากลดเรื่องวุ่นวายโดยไม่จำเป็น การใส่ชุดทหารออกจากบ้านเหมาะที่สุดแล้ว
ในทศวรรษ 70 ทหารเป็นอาชีพยอดนิยมมาก ยังไม่ถูกกระแสวัฒนธรรมและความบันเทิงจากยุค 80-90 มากระทบ ผู้คนเมื่อเจอทหารก็จะมองว่าเป็นผู้สูงส่ง มีท่าทีที่ดีขึ้นมาก
“สหายครับ ตัวนี้เป็นเชิ้ต ‘ตราพุ่งทะยาน’ รุ่นล่าสุด ทั้งแบบทรงและเนื้อผ้าดีเยี่ยม ไซส์นี้คุณใส่พอดีเป๊ะเลย”
นิ้วของหลินอันอันลูบผ่านเนื้อเชิ้ต สัมผัสของผ้าเดอดรอนเย็นนิด ๆ สีเป็นฟ้าน้ำใสสง่างาม แบบตัดเย็บก็ใช้ได้ทีเดียว
“เอาตัวนี้ละค่ะ แล้วชุดกระโปรงสีขาวนั่นด้วย”
“ได้เลยครับจ้า~ กระโปรงตัวนี้เป็นของแบรนด์ดังมาจากเซี่ยงไฮ้ เหลือแค่ตัวสุดท้ายแล้ว สีขาวดูมีระดับ คนซื้อน้อย ไม่ค่อยมีใครใส่เหมือน”
หลินอันอันลองเทียบกับตัวดู ไซส์ใหญ่ไปหน่อย