หลังจากทั้งสองออกจากร้านตัดผม ก็แวะไปที่ตลาดค้าส่งสินค้าเกษตรอีกแห่ง
ซื้อของที่จำเป็นเสร็จ ก็กลับไปยังหมู่บ้านข้าราชการเขตทหาร
ค่ำคืนนี้จะมีผู้บังคับบัญชาท่านใดบ้างมาเยือน แม้แต่หลินอันอันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่การที่ทำให้ฉู่หมิงโจวถึงกับต้องเตรียมตัวอย่างจริงจังเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องไม่ธรรมดา
หลินอันอันกลับเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วรับเด็กน้อยมาจากมือของจ้าวเซียงจวิน
"ฉันจะไปช่วยอาเฉินนะ"
"อย่าเลย..."
ยังพูดไม่ทันจบ จ้าวเซียงจวินก็พับแขนเสื้อลุยเข้าครัวไปแล้ว
คนขยันนี่จริง ๆ เลย อยู่เฉยได้ไม่ถึงครึ่งนาที
มองดูเด็กน้อยในอ้อมแขนที่กำลังหลับปุ๋ย หลินอันอันรู้สึกราวกับหัวใจกำลังละลาย
"จุ๊บ" เธอกดจูบเบา ๆ ลงบนแก้มเขา แล้ววางลงบนเปลเล็กข้าง ๆ
พัดลมเป่าด้วยความเร็วต่ำสุด ใบพัดหมุนอยู่เหนือศีรษะส่งเสียง "หึ่ง ๆ" พัดเงาของดอกเบญจมาศบนขอบหน้าต่างให้สั่นไหวไปมา
หลินอันอันตัดสินใจนั่งลงที่จักรเย็บผ้า หยิบกระโปรงที่ซื้อมาใหม่ออกมาแก้ไข
ยามพลบค่ำ
ท้องฟ้าสลัวลงเรื่อย ๆ แสงส้มแดงลอดออกมาจากช่องว่างของเมฆ ย้อมปล่องไฟไกล ๆ ให้เป็นสีอำพัน นกกระจอกที่กำลังจะกลับรังสองสามตัวกระพือปีกบินเฉียดเหนือกำแพง ทำให้เกิดเสียงสะท้านแผ่วเบาเป็นระลอก
ป้อมยามของหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารเริ่มปรากฏให้เห็น เงาทหารยามถือปืนทาบกับแสงสนธยากลายเป็นเสาหินสีหมึก
"ท่านปู่เจิ้ง เชิญครับ"
หลินอันอันคาดไม่ถึงเลยว่าแม่ทัพเจิ้งจะมากับฉู่หมิงโจวด้วย
ด้านหลังแม่ทัพเจิ้งยังมีผู้การสวี่และท่านถานตามมาด้วย
นี่...
คนหนึ่งเป็นผู้บัญชาการของกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ อีกคนถือว่าเป็นผู้อาวุโสของฉู่หมิงโจว และยังมีอีกคนที่เป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของหลินอันอัน