"แต่หน้าตาเธอแย่มากเลยนะ"
กู้เยี่ยนหลุบตาหลบสายตาเธอ นิ้วเรียวยาวกำสายหูฟังไว้แน่น "แค่ช่วงนี้พักผ่อนน้อยไปหน่อย"
"งานยุ่งมากเหรอ" หลินอันอันย้อนถามเขา
"ก็พอได้"
"ยังไงก็ดูแลสุขภาพด้วยนะ"
"เอาล่ะ เดี๋ยวฉันเปิดยาให้ จำไว้ต้องกินตรงเวลา ถ้ามีอะไรไม่สบายตรงไหนมาหาฉันได้ตลอด ฉันอยู่ที่นี่"
เห็นเขาไม่อยากพูดมาก หลินอันอันก็หยุดถาม แต่ในใจยังเป็นห่วงอยู่ดี
กู้เยี่ยนอยู่คนเดียวที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ เกรงว่าคงไม่มีใครดูแลเขา
แต่โชคดีที่เขาเป็นหมอ คงดูแลตัวเองได้ดี
"พี่เยี่ยน หนูไปก่อนนะ จริงสิ หมิงโจวได้เลื่อนเป็นผู้การกรมแล้ว อีกไม่กี่วันมีงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ เชิญญาติมิตรได้ พี่จะมามั้ย"
กู้เยี่ยนจะปฏิเสธโดยตรง แต่เห็นเธอดีใจมาก แววตายังมีความคาดหวัง... เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบรับ "ได้สิ"
ยาเป็นกู้เยี่ยนพาหลินอันอันไปรับ มียาใหม่สามตัว เวลากินค่อนข้างยุ่งยาก กู้เยี่ยนย้ำอยู่สองสามครั้ง แน่ใจว่าเธอจำได้หมดแล้วถึงลากลับ
"พี่เยี่ยน หนูต้องไปหาแม่ แม่อยู่ทางนู้น"
"อืม ระวังตัวด้วย"
"ไปแล้วนะ"
กู้เยี่ยนมองตามแผ่นหลังหลินอันอันจนลับตา เขาหันหลังลงบันได ตรงไปด้านข้างโรงพยาบาล
โรงพยาบาลใหญ่ทหารประจำเขตเพิ่งตั้งห้องทดลองใหม่ เป็นโครงการวิจัยระบบทางเดินหายใจและปอดที่กู้เยี่ยนกับคุณหมอเหลี่ยงผลักดัน เน้นกลไกการเกิดโรค การแพทย์เฉพาะบุคคล การพัฒนายา และอื่น ๆ...