ปลายนิ้วของหลินอันอันบีบขยำปกเสื้อฉู่หมิงโจวอย่างไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือของเขา
“ช่วงนี้ลำบากเธอแล้ว ต้องดูแลตัวเอง แล้วยังต้องเป็นห่วงฉันอีก พองานเลี้ยงฉลองสิ้นสุดลง ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอให้เต็มที่”
แก้มของหลินอันอันแดงระเรื่อ เธอพิงกายแนบชิดในอ้อมกอดเขา พยักหน้าเบา ๆ “ขอแค่เธอปลอดภัยก็พอ ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไร ต้องบอกฉันเป็นคนแรก เราจะเผชิญหน้ามันด้วยกัน”
“ได้ ตามใจเธอทุกอย่าง”
มือของฉู่หมิงโจวเกลี่ยปอยผมปรกหน้าผากของเธอออกอย่างอ่อนโยน ในดวงตาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง
“พองานเลี้ยงฉลองสิ้นสุดลง ฉันจะขอลาหยุดสามวัน แล้วอยู่เป็นเพื่อนเธอ ไม่ไปไหนเลย ตกลงไหม?”
หลินอันอันโอบรอบเอวของเขา ซบกายเบา ๆ ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขา
ชั่วขณะนั้น ความกังวลและความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็สลายหายไป หลงเหลือเพียงความหวานชื่นและความอุ่นใจที่เต็มเปี่ยม
ทว่า ดีได้ไม่เกินสามนาที!
“ไม่ใช่... ฉู่หมิงโจว เธอเล่นเป็นแมวดูดกลิ่นอยู่รึไง? จะเอาอีกไหมเนี่ย...”
หลินอันอันถูกรบกวนจนรำคาญ จึงรีบผลักเขาออกห่าง
หลินอันอันร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว และยังกำลังตั้งครรภ์ ฉู่หมิงโจวก็ไม่กล้าล่วงเกินมั่วซั่ว
ทำเรื่องใกล้ชิดกันไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ให้จูบเยอะ ๆ หน่อยสิ?
เขามักรู้สึกว่าภรรยาสาวของตนเองหอมเหลือเกิน อยากจะซุกคลอเคลียอยู่แบบนี้ไม่หยุด
ฉู่หมิงโจวถูกคำพูดของเธอทำเอาหัวเราะออกมาเบา ๆ ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดลงบนติ่งหูที่แดงก่ำของเธอ หนวดเคราที่ขึ้นใหม่เสียดสีเบา ๆ ผ่านลำคอที่บอบบางของเธอ “ไม่จบหรอก”