จากนั้น นายอำเภอหานก็ลงมือตรวจข้อสอบคัมภีร์คำปราชญ์ของบัณฑิตเยาว์เบื้องหน้าปราชญ์ผู้นี้ด้วยตนเอง
เมื่อมีคะแนนบทกวีตามหัวข้อสอบระดับเจี่ยขึ้นไปแล้ว ตราบใดที่ข้อสอบคัมภีร์คำปราชญ์ของนักศึกษาผู้นี้ไม่ได้แย่จนเกินไป ตำแหน่งที่หนึ่งของการสอบระดับอำเภอครั้งนี้ก็ย่อมเป็นของเขาอย่างแน่นอน ไม่มีทางหลุดมือไปได้
เดิมที เย่เฉิน อัจฉริยะจากตระกูลเย่ ผู้แต่งบทกวีชั้นดีได้ในการสอบระดับอำเภอ มีโอกาสคว้าตำแหน่งที่หนึ่งอย่างมั่นใจเต็มสิบส่วน แต่โชคร้ายกลับได้พบกับอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่เกินคาดถือกำเนิดขึ้นมา เป็ดที่ปรุงสุกแล้วกลับบินหนีไปเสียได้
ตามปกติแล้ว บทกวีตามหัวข้อสอบชั้นดีทั่วไป ไม่ว่าจะอยู่ในอำเภอใดก็ย่อมคว้าตำแหน่งที่หนึ่งได้ไม่ยาก แต่เมื่อเทียบกับบทกวีชั้นดีที่เลื่องลือสืบทอดชั่วกาลแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับแสงหิ่งห้อยที่เทียบแสงจันทร์กระจ่าง!
นายอำเภอหานเคยเป็นจอหงวนจากการสอบหน้าพระที่นั่งในคราวก่อน พื้นฐานด้านการสอบคัมภีร์คำปราชญ์ของนางนับว่าแน่นหนาถึงขีดสุด อีกทั้งจิ้นซื่อยังมีความสามารถในการอ่านสิบแถวได้ในพริบตา การตรวจข้อสอบจึงรวดเร็วยิ่ง
ทว่ายิ่งอ่านไป สีหน้าของนายอำเภอหานก็ยิ่งฉายแววประหลาดใจ กระทั่งถึงหน้าสุดท้าย ๆ นางจึงวางพู่กันลง แล้ววงกลมไว้หลายวง
เมื่อตรวจเสร็จ ครั้นเผชิญกับสายตาสงสัยใคร่รู้ของเหล่าผู้คุมสอบ นายอำเภอหานก็ถอนหายใจยาว “ช่างเป็นผู้มีพรสวรรค์ยิ่งนัก! ข้อสอบคัมภีร์คำปราชญ์ของเด็กคนนี้ตอบครบทุกข้อ ทั้งยังผิดพลาดน้อยมาก มีเพียงคำถามเกี่ยวกับงานเขียนของกึ่งปราชญ์ที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้นที่ตอบผิดไปไม่กี่จุด”
“แต่คงเป็นเพราะครอบครัวยากจน ไม่มีเงินซื้อผลงานมากมายของกึ่งปราชญ์ที่ยังมีชีวิตอยู่กระมัง...”