“กัง—กัง—กัง—”
ในยามนั้น ทุกคนทั่วทั้งอำเภออวิ๋นหยางต่างได้ยินเสียงระฆังโบราณดังกังวานแว่วมาจากแสนไกล
เสียงระฆังยืดยาวและเก่าแก่ยิ่ง ราวกับล่องลอยมาจากสายน้ำแห่งกาลเวลาอันไร้สิ้นสุด แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายห่างไกลและเก่าแก่ชั่วกาล
ชั่วขณะนี้ บรรดาบัณฑิตที่ได้ยินเสียงระฆังต่างรู้สึกว่าพลังพรสวรรค์ในกายเพิ่มขึ้นเล็กน้อยไปพร้อมกับเสียงที่ก้องสะท้อน!
เสียงดังขึ้นหนึ่งครั้ง พลังพรสวรรค์ก็เพิ่มขึ้นหนึ่งครั้ง!
“นี่คือ...ระฆังโบราณแห่งศาลาปราชญ์ชิงโจวใช่หรือไม่?!”
เสียงระฆังโบราณแห่งศาลาปราชญ์ประจำแคว้นดังขึ้น ย่อมหมายความว่ามีบทกวีหรือบทความเลื่องลือชั่วกาลถือกำเนิดขึ้นในเขตแดนของแคว้นนี้!
เมื่อบทกวีหรือบทความเลื่องลือชั่วกาลปรากฏขึ้น มนุษย์ทั่วทั้งต้ายิ่นย่อมได้รับประโยชน์ไปด้วย!
“สวรรค์! มีผลงานเลื่องลือชั่วกาลถือกำเนิดขึ้นแล้วหรือ?!”
เหล่าผู้เข้าสอบได้ยินเสียงระฆัง พลันแตกตื่นกันขึ้นมา หากไม่ใช่เพราะในช่วงสอบระดับอำเภอ หากออกจากห้องสอบจะถือว่าโกงและถูกตัดสิทธิ์เข้าสอบ เกรงว่าทุกคนคงวิ่งออกไปดูให้รู้แล้วรู้รอด
ทุกคนต่างคาดเดาอยู่ในใจไม่หยุด ว่าปราชญ์ผู้มีพรสวรรค์สูงส่งคนใดกันที่แต่งบทกวีหรือบทความเลื่องลือชั่วกาลขึ้นในชิงโจว?
ราชบัณฑิต? ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่? หรือปรมาจารย์แห่งวิถีวรรณศิลป์?
หรือว่ากึ่งปราชญ์มาเยือนชิงโจว?
ไม่มีใครคาดคิดได้เลยว่า ผู้เขียนบทกวีบทนี้จะเป็นเด็กน้อยที่กำลังเข้าสอบระดับอำเภออยู่เช่นเดียวกับพวกเขา!
กรรมการคุมสอบหลายคนเปิดม่านห้องสอบออกแล้ววิ่งออกไปข้างนอกตั้งนานแล้ว พวกเขากำลังมองเมฆมงคลเจ็ดสีบนท้องฟ้าด้วยความหลงใหล
เมื่อได้ยินเสียงระฆัง พวกเขายิ่งตื่นเต้นจนแทบยืนไม่อยู่
บทกวีเลื่องลือชั่วกาลเชียวนะ!
พวกเขาได้เห็นการถือกำเนิดของบทกวีเลื่องลือชั่วกาลด้วยตาตนเอง!