หลังเกิดเหตุแทรกสองครั้ง งานเลี้ยงหงส์เยาว์ก็ดำเนินต่อไป
นายอำเภอหานในฐานะผู้ดำเนินงาน เริ่มชักชวนทุกคนดื่มสุราตามคำสั่ง เล่นต่อคำ แต่งกลอนโต้ตอบ หรือแต่งบทกวีต่อจากวรรคเดิม
หลินชิงอวิ๋นพบว่า แม้นายอำเภอหานจะเป็นสตรี แต่กลับคอแข็งอย่างยิ่ง ดื่มสุราลงไปทีละจอก สีหน้าก็แทบไม่เปลี่ยน ทว่าดูเหมือนอารมณ์จะเบิกบานเป็นพิเศษ
ไม่รู้ว่านางใช้พลังพรสวรรค์ขับสุราออกจากร่างเพื่อโกงหรือเปล่า?
หลินชิงอวิ๋นไม่รู้เรื่องการดื่มสุราตามคำสั่งของโลกนี้เลยสักนิด ทั้งยังไม่สนใจการต่อกลอนหรือแต่งกลอนโต้ตอบ จึงไม่คิดเข้าร่วม ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย
ตอนอยู่บ้านเขายังไม่ได้กินข้าวสักกี่คำก็ถูกลากตัวมาที่นี่เสียแล้ว เวลานี้จึงหิวจนไส้กิ่ว
อาหารในงานเลี้ยงหงส์เยาว์เลิศรสอย่างยิ่ง มีหลายอย่างที่แม้แต่ในชาติก่อนหลินชิงอวิ๋นก็ไม่เคยเห็น ทั้งยังเรียกชื่อไม่ถูก แต่ทุกจานล้วนประณีตและอร่อยเป็นเลิศ
ตระกูลบัณฑิตบนแผ่นดินเหวินหยวนจดจำคำสั่งสอนของปราชญ์ขงจื่อผู้เฒ่าได้ขึ้นใจว่า อาหารต้องเลือกสรรอย่างพิถีพิถัน เนื้อที่หั่นก็ต้องประณีต ฝีมือการปรุงอาหารของพวกเขาจึงไม่ด้อยไปกว่าหัวเซี่ยในชาติก่อนของหลินชิงอวิ๋นเลย
นับแต่หลินชิงอวิ๋นมาอยู่โลกนี้ นี่คือมื้ออาหารที่ดีที่สุดที่เขาเคยกิน
ระหว่างที่หลินชิงอวิ๋นกินอย่างเอร็ดอร่อย เขาก็สังเกตเห็นว่านอกจากตนเองแล้ว บัณฑิตเยาว์คนอื่นแทบไม่มีใครขยับตะเกียบ จึงอดส่ายหน้าไม่ได้
คนพวกนี้ไม่ก็จับกลุ่มสนทนากัน ไม่ก็แต่งกลอนโต้ตอบกับเหล่าขุนนางและตระกูลทรงอิทธิพล ไม่มีใจจะกินอาหารเลยแม้แต่น้อย
ช่างเป็นการสิ้นเปลืองของดีโดยแท้
“.......”
อู๋จวิ้นเฟยมองหลินชิงอวิ๋นที่ก้มหน้าก้มตากิน แววรังเกียจวูบผ่านดวงตา
เขารู้ว่าตนเองสู้ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ แต่ในใจก็ยังคงชิงชัง
เขาชิงชังที่หลินชิงอวิ๋นผงาดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ชิงชังที่เย่เฉินทำผลงานได้เกินคาดในการสอบระดับอำเภอ จนแต่งบทกวีชั้นดีออกมาได้ ถึงขั้นชิงชังที่นายอำเภอหานอิงลำเอียง เพียงเพราะความชอบส่วนตัวจึงให้บทกวีของเขาได้ระดับเจี่ยขั้นสูง ทำให้เขาพลาดโอกาสได้รับการชำระกายด้วยพลังพรสวรรค์จากศาลาปราชญ์มากยิ่งขึ้น
อู๋จวิ้นเฟยกำหมัดแน่นเงียบ ๆ