หลินชิงอวิ๋นหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพรอบกายก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
ห้องหนังสือหายไปแล้ว สิ่งที่ปรากฏแทนที่คือท้องฟ้ายามราตรีอันเต็มไปด้วยดวงดาว!
เขากับนายอำเภอหานยืนอยู่กลางห้วงดาราอันกว้างใหญ่ ใต้ฝ่าเท้ามีเส้นแนวตั้งแนวนอนสิบเก้าเส้นทอดยาวมาจากที่ใดไม่อาจรู้ เปล่งแสงสีทองระยิบระยับ ตัดสลับกันจนเกิดเป็นลานกระดานหมากกว้างหลายสิบจั้งใต้ร่างของทั้งคู่ ส่วนปลายเส้นยังทอดยาวออกไปจนถึงสุดขอบห้วงดาราอันไพศาล!
“นี่มัน...ยิ่งใหญ่ตระการตาเกินไปแล้ว...”
หลินชิงอวิ๋นตะลึงจนแทบพูดไม่ออก เขาได้ประจักษ์ปาฏิหาริย์แห่งโลกแห่งปราชญ์อีกครั้ง “นี่คือกระดานหมากสมบัติวรรณศิลป์หรือ?”
“ถูกต้อง นี่คือหนึ่งในสมบัติวรรณศิลป์ของจิ้นซื่อของข้า—ลานหมากค่ายดารา ตกใจล่ะสิ?”
นายอำเภอหานมองเด็กหนุ่มผู้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ซึ่งกำลังตะลึงงันกับสมบัติวรรณศิลป์ของตน ใจพลันเกิดความภาคภูมิใจขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนอธิบายว่า “ที่นี่คือเขตหมากห้วงดารา เป็นอาณาเขตพิเศษที่มีได้เฉพาะสมบัติวรรณศิลป์วิถีหมากของผู้ที่อยู่เหนือขั้นจิ้นซื่อเท่านั้น”
หลินชิงอวิ๋นอดอุทานไม่ได้ “ของสิ่งนี้คงไม่ได้มีไว้แค่ให้ดูสวยงามหรอกกระมัง”
นายอำเภอหานยิ้ม “แน่นอน ลานหมากค่ายดาราสามารถกักขังศัตรูไว้ในเขตหมากห้วงดาราได้ กระทั่งสังหารพวกมันในเขตหมากแห่งนี้ก็ยังทำได้ แต่ตอนนี้พวกเราใช้มันเล่นหมากล้อมเท่านั้น”
ความจริงแล้ว กระดานหมากค่ายดารานี้เป็นรางวัลที่นางได้รับเมื่อสอบได้ตำแหน่งจอหงวน โดยคว้าอันดับหนึ่งในการสอบใหญ่จิ้นซื่อ “เด็ดกิ่งหอมจากวังจันทรา”
นี่คือสมบัติวรรณศิลป์ของจิ้นซื่อที่ทรงพลังอย่างยิ่ง ด้วยฝีมือวิถีหมากขั้นห้าของนาง ต่อให้บัณฑิตราชสำนักมาถึง หากไม่เชี่ยวชาญการเล่นหมาก ก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของนางในเขตหมากแห่งนี้
หลินชิงอวิ๋นได้สติกลับมา แล้วพบว่าภายใต้ฝ่าเท้าราวกับมีผนังอากาศที่มองไม่เห็น เขาถึงขั้นเดินอยู่กลางอากาศได้ ความตื่นตะลึงในใจค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นและใคร่รู้