วันเอาชีวิตรอดวันที่ 12, 09:00 น., สภาพอากาศ: เมฆมาก, อุณหภูมิ: 53°
ท้องฟ้าสีฟ้าครามใสกระจ่างก่อนหน้านี้ วันนี้มีเมฆหนาสะสมมากขึ้น ทำให้อุณหภูมิพื้นผิวลดลงมาหนึ่งหรือสององศา
ซีจือตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อรดน้ำผักกาดขาว ตอนนี้กำลังเก็บเกี่ยวตามเวลา แล้วนั่งรออยู่ในศาลาพักร้อนรอการมาของอาลาซือ
กรุ๊งกริ๊ง~~~กรุ๊งกริ๊ง~~~
เสียงระฆังอูฐดังมาจากระยะไกล ซีจือรีบลุกขึ้นชะเง้อมอง อูฐสี่ห้าตัวเข้าแถวเดินมาจากอีกฟากของเนินทราย บนหลังอูฐตัวหนึ่งมีคนสวมหมวกคลุมหน้านั่งอยู่
"อ้า คิดไม่ถึงว่าในทะเลทรายนิรันดร์ที่แร้นแค้นและแห้งแล้งแห่งนี้ จะมีท่านลอร์ดอยู่ด้วย"
กองคาราวานอูฐหยุดที่ขอบอาณาเขต อาลาซือกระโดดลงจากหลังอูฐแล้วทักทายเธอว่า "ท่านลอร์ดที่เคารพ ข้าคือพ่อค้าเร่ร่อนอาลาซือ โชคร้ายหลงทางในทะเลทราย ขอขอบคุณที่ให้น้ำดื่มสักแก้วได้หรือไม่"
อาลาซือสวมสูทสีน้ำตาล คลุมด้วยผ้าคลุมสีแดงอ่อน ขอบผ้าคลุมมีชายครุยคล้ายด้ายแดง ประดับด้วยอัญมณีแวววาวหลากสี
รูปร่างเขาไม่สูง ในฐานะผู้ชายซีจือยังสูงกว่าเขาครึ่งหัว แต่กลับมีสง่าราศีมาก
แต่พ่อค้าเร่ร่อนจะหลงทางได้เหรอ
ดวงตาแห่งปรากฏการณ์สวรรค์เปิดใช้: พ่อค้าเร่ร่อนอาลาซือ, โจมตี***, ป้องกัน***, ค่าเลือด***, สกิล****
มองไม่เห็นทั้งหมด
ซีจือเพิ่งเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ครั้งแรก คู่ต่อสู้จะอ่อนหรือเทพก็ได้ การกล้าพกสมบัติมาเร่ขายตามลำพังย่อมบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่พวกแรกแน่