เสียงของหลินเฟิงดังลงมาจากข้างบน ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน พวกที่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้เข้าร่วมก่อกวน ตอนนี้เอนหลังแนบชิดกำแพง ร่างกายสั่นเทา เอามือปิดปากแน่นไม่กล้าส่งเสียง เสียงอึกทึกเมื่อครู่หยุดลงกะทันหัน
ผู้คนบนกำแพงเมือง ถึงแม้ในใจจะหวาดกลัว แต่ก็ยังคงยิงธนูภายใต้การบังคับบัญชา ต้านทานคลื่นอสูร นับว่ายังเป็นระเบียบเรียบร้อย
มีดสั้นในมือฟางหลิงเก็บกลับเข้าฝัก นางยืนอยู่บนสุดของขั้นบันได มองดูขั้นบันไดหินที่กำลังซึมเลือด และหนามดินที่ค่อยๆ หดกลับ พลางถอนหายใจโล่งอกในใจ นางยื่นมีดให้หลินเฟิงได้ แต่การให้นางลงมือฆ่าคนธรรมดาจำนวนมากเช่นนี้ ผ่านด่านใจตัวเองไม่ได้
เฉินหมิ่นยืนเงียบๆ ข้างกายหลินเฟิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล มองเขานวดขมับ ท่าทางดิ้นรนภายในใจ เรื่องแบบนี้ต้องให้เขาเอาชนะด้วยตัวเอง คนนอกช่วยไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือปล่อยพลังจิตอ่อนโยน เพื่อปลอบประโลมอารมณ์ที่ใกล้จะควบคุมไม่ได้ของเขา
หลินเฟิงเก็บกดเจตนาฆ่าในใจลงได้ในที่สุด หากคนพวกนี้ใช้รถในจุดพักชั่วคราวตั้งแนวป้องกัน เขาจะลงมือช่วยเหลือผู้รอดชีวิตเหล่านี้ให้ได้มากที่สุด หากพวกเขาไม่พยายามบุกขึ้นขั้นบันได ต้องการเข้าสู่เขตแดนหลักของเขา เขาก็จะไม่เปิดฉากสังหาร
แต่มันไม่มี "หาก" ทั้งหมดนี้พวกเขาหาเอง
หลินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วค่อยๆ ผ่อนออก ปรับอารมณ์ให้สงบ เปิดแผงสถานะ
ตัวเลขในช่องแต้มวิวัฒนาการยังคงกระโดดอย่างบ้าคลั่ง ทุกวินาทีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แสดงให้เห็นว่าการต่อสู้ข้างนอกดุเดือดเพียงใด เสี่ยวเฮยและเนตรทองแทบจะไม่หยุดสังหารอสูรกลายพันธุ์เลย