หมีเสวี่ยพูดว่า “งั้นนายจะเข้าใกล้เขาทำไมอีก?”
โม่ชิงหลวนชำเลืองมองหมีเสวี่ยแวบหนึ่ง “นายคิดว่าเราจะรอดชีวิตไหม?”
“ทำไมจะไม่รอด พวกเราเป็นผู้ปลุกพลังนะ ฉันสัมผัสถึงอันตรายล่วงหน้าได้ แถมเรายังมีขบวนรถ มีผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งคอยปกป้อง มีหัวหน้าหวังเลี่ย พี่ฟางหลิง แล้วก็... แล้วก็...”
“แล้วก็หลินเฟิง...” โม่ชิงหลวนต่อประโยคที่ติดคอหมีเสวี่ยให้จบ
“นายคิดว่าฉันชอบขุดเหมืองรึไง? คิดว่าฉันชอบเก็บพวกคนพรรค์นั้นขึ้นรถรึไง? สภาพขบวนรถที่ถูกงูยักษ์ทำร้ายเมื่อวาน นายก็เห็นแล้วนี่ คิดว่าใครจะช่วยนายได้...” โม่ชิงหลวนจ้องหมีเสวี่ยแล้วพูดอย่างจริงจัง
“นี่คือโลกวันสิ้นโลก ดาวสีครามไม่มีอีกแล้ว ที่นี่เต็มไปด้วยภูตประหลาด อสูรกลายพันธุ์ โลกนี้มันแปลกถิ่น ต่อไปจะเจออะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น คนเราต้องรู้จักมองความจริง ถ้าอยากเป็นแจกันประดับ ก็ไปเรียนซูหว่านพวกนั้น นอนราบให้เขาโบยก็พอ”
หมีเสวี่ยส่ายหัว “ฉันไม่เป็นแจกันประดับ...”
“งั้นก็พิสูจน์คุณค่าของตัวเองสิ คนเรานอกจากต้องรู้จักประเมินสถานการณ์แล้ว ยังต้องตามคนให้ถูก ทำเรื่องให้เป็นด้วย! ต่อให้สุดท้ายต้องถูกโบย ก็ต้องเป็นแจกันที่มีค่า ไม่ใช่ของเล่นที่ใช้เสร็จแล้วก็เขวี้ยงทิ้ง...” ตอนโม่ชิงหลวนพูดกับหมีเสวี่ย ราวกับกำลังบอกตัวเองด้วยเช่นกัน
“อ้อ...” หมีเสวี่ยพยักหน้าคล้ายเข้าใจแต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ “พี่ชิงหลวน พี่บอกให้ทำอะไร ฉันก็จะทำตามนั้น ชาตินี้ฉันขอตามพี่จนวันตาย...”